divanetar

2009-08-06T11:11:00.000+04:30

شاعر گرانمایه در باب این روز می فرماید:
نیمه، مرداده چشام داغیشو حس کن گل من!

2009-06-23T01:33:00.004+04:30

سوژه اشک امشب!
سی دی موسوی رو میدارم تو دستگاه. حالا که نمیشه تو اینترنت گشت؛ امشب آنتی فیلترها هم داغونن.
آه ای داد ای داد! روزگار. روزگار ی داشتیم.
خوبه که باز روز آخری این دو تا سی دی رو گرفتم از ته مونده بساط ستاد.

... چیه؟ اینم می خوای ازم بگیری بدبخت؟

2009-06-22T00:48:00.004+04:30

بیچاره کامران! ظرف دو ساعت نتیجه رو معلوم کرد. ظرف شش ساعت تمام برگه های یه کشورو شمرد. اون وقت الان یه هفته ده روزه داره کار می کنه تا آمار تفکیکی رو بده هنوز تموم نشده. آخه یه آدم چقد باید کار کنه؟ انصاف ندارید چرا شما؟
اصلا خودتون اگه دانشجو بودین انقد کار می کردین؟!

2009-06-19T14:03:00.001+04:30

Just a test!

2009-06-13T05:05:00.003+04:30

این یارو کامرانه که اون جا نشسته کلاً لات بی سر و پایی بیش نمی یاشه!

بعد کلاً هر چی رای می شمرن این درصده همین جـــــــور ثابته!

2009-06-13T05:02:00.002+04:30

شبکه خبر با پشتکار بی نظیری داره مصاحبه هایی رو پخش می کنه که از مردم پرسیدن
اگه کاندیدایی که همه مردم بهش رأی دادن رأی نیاره شما چه واکنشی نشون میدین؟!

2009-06-13T04:55:00.002+04:30

بچه هایی که برای امتحان دکتری رفته بودن اصفهان می گفتن هنوز تو راه برگشت بودن و به تهران نرسیده بودن که دوستاشون زنگ می زنن و خبر میدن که دانشگاه نتیجه ها رو اعلام کرده! !
سوالهای دکتری رو که دیدین؟ همه تشریحی یک و نیم کیلومترم جواب هر کدوم!
می گفتن بابا شما که می خواستین تقلب کنین اقلاً انقد تابلو نمی کردینَََ؛ میذاشتین یه چند روز بگذره اقلاً!

حالا حکایت ماست!

2009-06-13T04:41:00.004+04:30

حالم به هم می خوره از ...
حالا دیگه حتی از پرچم ایران!

گندی که زدی به پرچم ایران!
گندی که زدی، به من، به ایران!

اگه می تونستم همین امشب می رفتم.

2009-06-13T03:09:00.003+04:30

دیدی بهت گفتم آقاهه تو ستاد موسوی، دیدی بهت گفتم این یه کلکه که ما بدون نشونه های سبزمون بریم پای صندوق تا صندوقها با اسم دیگه ای پر بشه!
باید با مچ بندامون می رفتیم و میذاشتیم آرامون بیرون از صندوق شمرده بشه.

2009-06-13T02:43:00.003+04:30

و در این جا این سوال تاریخی مطرح می شود که :
اِ اِ اِ اِ مهندس! چرا بنزین تموم شد؟ حروم شد!

2009-06-13T02:02:00.005+04:30

چهار سال پیش - همین وقتها- میدون شهرک غرب

تاج زاده التماس می کنه مردم برن رای بدن تا شاید تعداد شرکت کننده ها به حدی برسه که امکان تقلبو از حریف بگیره.
دو قدم اون طرف تر یه خانومی به ما که پوسترهای گنده ی حالا تو مرحله دوم - رفسنجانی دستمونه می پره که : نکنید این کارا رو شما که جوونید. تحریم. ما انقلاب مخملین می کنیم که خون از دماغ کسی ریخته نشه !!! شایدم زد و رضا شاهمون (!) برگشت !!!!
و بسی از همین چرندیات.
سه قدم اون ور تر دخترای همون خانومه به اطلاع می رسونن که برا مهاجرت کانادا اقدام کردن و اونا که همین روزا رفتنین!

ما اما قراره- می خوایم این جا بمونیم و هنوز تاج زاده توی میدون گلو پاره می کنه که حریف با روشهای غیر دموکراتیک دیگه به این آسونی ها نخواهد گداشت قدرت از دستش خارج بشه و هاشمی دست کم ثابت کرده که به اصول دموکراسی اقلا پایبنده.

حالا چهار سال بعد
همون چار سالی که با خوشحالی بشکن می زدیم که تموم شده
همون چهار سالی که من دقیقن سه سال و نیمش از محله مون بیرون تر نرفتم از ترس و افسردگی!
بعد از همه اون امیدها و آرزوها ...
...وای وای
که چه همه تمام این سالها هر چی که شد می گفتم تاج زاده گفت. و چه همه تموم این روزا یه سرزنش خفیفی ته دلم می رفت و می یومد که یعنی تاج زاده می خواست گولمون بزنه و ازمون رای بگیره وقتی به این راحتی ما دوباره ما شدیم؟

حالا دوباره بعد دیدن تموم این ماجراها که همه مون دیدیم
بعد شنیدن این نتیجه اولیه
بعد رسیدن این همه خبرا- از خودکار نامریی بگیر تا صندوق رای تو خونه پیدا شده و ...

چیزی برام نمی مونه جز این که آروم اشک بریزم و هی ی ی فکر کنم که تاج زاده گفت.
تاج زاده راست گفت.

2009-05-28T10:35:00.003+04:30

تخیلات انتخاباتی!
به ابطحی گفتم: اگه احمدی نژاد و رضایی به مرحله دوم
برسن چه خاکی تو سرمون می کنیم؟
الان که استدلال حامیان کروبی رو خوندم به سرم زد: اگه موسوی و کروبی برسن ؟ ... چه شود!!!

پ.ن. من که فکر نکنم اصلا مرحله دومی در کار باشه.

2009-05-25T00:48:00.005+04:30

من به احمدی نژاد رای می دهم، اگر خاتمی بگوید.

2009-04-12T10:01:00.004+04:30

خوب اینم از زهرا خانومشون: "شأن والای زن"!!!
کلاً با این ادبیات حال نمی کنم. نمی دونم شأن والام کجامه خانوم رهنورد. باور کنید نه می دونم نه می خوام بدونم.
این جور احترام های تخیلی مصداق بارز بی احترامیه.

اومده بودم از آقای میر حسین بنویسم که هیچ خوشم نیومده از حرفش در دفاع از فاطمه رجبی. که چشمم خورد به لینک حرفهای خانوم رهنورد.
میگم حالا.

فیلتر شدم من در زندگانی!
چرا اون وقت؟
حالا من قبول، بی ادبم؛ آلوچه خانوم مثلا چرا دیگه آقای فیلتریان؟

2009-04-07T12:19:00.003+04:30

آه به گمانم وبلاگ نویسی یک شغل باشد.
این همه چراغ روشن! بعد از اون همه سوت و کوری!
وبلاگنویسان محترم همگی از 25 فروردین سر کار برگشته اند.

2008-12-21T07:00:00.001+03:30

یلدا ...
تمام شد.
ما همچنان بیداریم.
" من که خبر نداشتم که تو دوسم نداری ..."
تا اطلاع ثانوی با این حال می کنیم.بدجور

از این جا دانلود کردم.

2008-12-14T03:12:00.005+03:30

و بدین گونه بود که هفت سال و یک روز گذشت!
البته این سال آخری انگار یه خورده سریع تر هم گذشت؛ طوری که پستهای امسال و پارسال همزمان تو یک صفحه جا شدند!

2008-12-10T01:33:00.006+03:30

وبلاگستان کینه ای!

هر چند حسین درخشان خیلی بد بود و اخ بود و اینا، اما چون ما خیلی آدمای گل و بلبل و سنبلی هستیم و طرفدار حقوق بشریم ازش دفاع می کنیم تا چشش درآد.
به جان خودم!
با منت فراوان
وبلاگستان فارسی

در ضمن حسین هیچم پدر ما نبود.

2008-12-03T01:47:00.007+03:30

اگرچه!

اگرچه خداداد یارو را زده بود ، اما چه خوب کرده بود زده بود!
آخه ام آر آی؟ وی آی پی؟!!!
...

2008-12-03T01:45:00.001+03:30

اما!

اشتباه نشود اما. من طرف خدادادم.

2008-12-03T01:44:00.002+03:30

آیا؟

آیا ... کار زلیخا بود یقه دریدهء خداداد؟!

2008-11-22T15:06:00.016+03:30

معمایی به نام حسین درخشان!

آیا واقعا حسین در همون تاریخی که گفت اومده ایران؟
آیا کمی یا خیلی قبلترش خریت نکرده اومده باشه و اون چرندیات واقعا از مغز خودش تراوش می کرده؟
آیا حسینی که ما در این هفت هشت سال شناختیم اونقدر احمق بود که فکر کنه چهار تا تعریف و تمجید می نویسم و یا علی از تو مدد پا میشم میرم ایران، کسی هم کاری به کارم نداره – بی این که پشتش به جایی گرم باشه؟
آیا حسین فکر می کرده پشتش به جایی گرمه و وقتی اومده ایران فهمیده اشتباه می کرده؟
اصلا حسین برای چی باید بخواد بیاد ایران؟
آیا حسین کاملا به راه راست هدایت شده و حالا حسین و دوستان دارن ما رو بازی میدن؟
آیا حسین از اول به راه راست هدایت بوده و از اول داشته ما رو بازی می داده؟
آیا حسین هرگز به راه راست هدایت نشده و هرگز کسی رو بازی نمی داده؟
آیا لینکدونی بغل وبلاگ حسین به طور خودکار به روز میشه؟
آیا حسین فرق ناسیونالیسم و ناسیونالیست رو تشخیص نمیده؟ ( معنی این جمله در فرهنگ من اینه که "آیا حسین آخونده؟")
اتفاقا همین جمله بی اهمیت آخری واسه من می تونه یه کلید باشه؛
برای منی که در این چند وقت هی منتظر بودم حسین بالاخره یه روز - وقتی سیزده به درش تموم شد - برگرده بگه شما چطور انقدر احمقید که باور کردید من ممکنه این حرفها رو جدی جدی زده باشم یا جدی جدی من ممکنه این حرفا رو زده باشم!
سوال این جاست که:
آیا حسین هم عین کلاغ سیا نشسته پشت شیشه وبلاگش و قار قار به هممون می خنده؟
یا ...

همهء اینها برای من معمایی رو تشکیل میده به نام حسین درخشان صاحب ستون پنجره ای رو به حیاط بنیانگذار کبیر انقلاب وبلاگی که فقط به همین دو تا دلیل آخر خیلی هم آدم مهمیه.
من البته بازجویی نمی کنم. اینها سوالاتی هستند که به عنوان یک فرهاد کنجکاو از ذهن آدم می گذره. برای من که عاشق انواع معما هستم حل نشدن این پازل آخری
نگران کننده است.

آیا حسین نمی تونه همون جور که لینکدونیشو به روز می کنه یک کلمه تو وبلاگش بنویسه "حال من خوب است، اما تو باور مکن"!؟!

2007-12-30T23:09:00.000+03:30

دلم می خواد يه چيزی بنويسم درباره اين که «چرا از مرگ بی‌نظير بوتو متاسف ميشيم؟»
الان بايد برم و نمی‌تونم بنويسمش. اما راستی «چرا از مرگ بی‌نظير بوتو متاسف ميشيم؟»

2007-12-09T21:24:00.000+03:30

بی‌مقدمه پريدم وسط؟
اين جوری بهتره. وگرنه ترس وبلاگی می‌گيرم، ‌خوف می‌کنم! باز زبونم بند مياد.

2007-12-09T20:59:00.001+03:30

يکشنبه 18 آذر 1386

پراکنده از يک آدم ِ همچنان زنده!

چقدر سرعت تايپم کمتر شده! ... خوب، ‌اين جمله حالا جای شماره يکو گرفت!

2. پول کلاس زبان پنج روزه رو از پدر مادرا می‌گيرن، يک تا دو روز در هفته براشون کلاس ميذارن. حالا من بايد جواب پدر مادرا رو بدم که چرا بچه شون بعد سه ماه هيچی ياد نگرفته!‌ چی بگم خوب؟ آخه 15جلسه کجا و 60 جلسه؟ هی هم سرفصل واسه من عوض می‌کنن! اول ميگن علوم و رياضی،‌ نه منبعی نه کتابی. خودمو می‌کشم يه چيزی جور می‌کنم،‌ ميگن نه حالا حروف.
بعد ميرن تو کلاس از بچه مکالمه می‌پرسن!
حالا کلاسای فرانسه هم شده بلای جون من! ميگه همه‌شون مث بلبل فرانسه حرف می‌زنن! يکی نيست بگه تو خودت می‌فهمی چی ميگن؟!!!
ديگه رسيده بودم به اون نقطة‌ خطر که بگم گور باباتون من نميام، اومدن لی لی به لالام گذاشتن. حالا باز سر يک هفته در حالی که ديروز تازه کتاب جديدو شروع کرديم اومده ميگه اينا هيچی بلد نيستن!‌ هی دارم از ظهر دل دل می‌کنم زنگ بزنم بگم من بهتر از اين بلد نيستم ديگه نميام!
واقعاً هم بلد نيستم البته!

4. وقت نمی‌کنم برم دانشگاه مدرکمو بگيرم! نه تو فقط فک کن!‌ اون پايان نامهه بود که من هزار سال پيش ازش دفاع کردم، ‌... همون که هزار سالم طول کشيد تا نوشتمش، اون وقت هنوز نبردم يه نسخه‌شو بدم اقلاً دست استادام،‌ حالا دانشگاه که بماند!
اصلاً ابروهامو چرا نميگی که شده جنگل مولا! ‌بيچاره اين شاگرد جديده که فکر می‌کنه من اساساً همين ريختی‌ام!!!

3. روبان سياه زدن رو قاب عکس عموی من. بیشورا فک می کنن عموی من مرده. روبانشونو کندم انداختم دور! حالا باز عمو داره از تو قاب خاتم محکم می‌خنده.

2007-06-24T17:09:00.000+03:30

امان از بچهء‌ مردم!

فرقی نمی‌کنه کی باشه: شاگردت،‌ خواهرزاده‌ت، ‌دوست پسرت! ... بچه مردم فقط بچهء ‌مردمه.
يه وقتم خوب دلشون نمی‌خواد بدنش به‌ت ديگه! زور که نيست!
يه وقتم دلشون نمی‌خواد بيارنش کلاس!
يه وقتم مدرسه‌ها که تعطيل شه خودشون می‌مونن خونه بچه‌شونو نگه ميدارن!
يه وقتم صرفه‌جويی می‌کنن ميذارنش پيش خواهر برادرای مدرسه‌ايش.

... امروز به عنوان اولين جلسهء ‌ترم تابستان ما رسماً بی‌همه‌کس شديم!

نصف چيه،‌ اصلاً بيشتر از دو سوم بچه‌ها ريزش کردن!
مهسا ميگه ديدی يتيم شديم!!!
راستم می‌گه ديگه.
امان از دل بستن،‌ اونم به بچه مردم!

2007-06-21T00:13:00.001+03:30

صبح امروز در ساعت شش‌ و نيم!

با وحشت از خواب پريدم و با آفتاب تابان احمدی نژادی هم که دوباره نمی‌‌شد خوابيد!

عمو رو ديدم، کنار استخر خونهء قديميش که زمانی خونهء ما هم بود؛ خونهء روياهام.
با همون کاپشن شلوار هميشگی ورزشی که تو خونه تنش می‌کرد.

داشتن تو استخرو خاک می‌ريختن، همون جور رو زمينهء آبيش.
تا نصفه پر شده بود.
عمو گفت ... ـ چه جوری به زبون بيارم اون جملهء لعنتی رو؟ ـ
عمو گفت: منم ديگه يواش يواش دارم خاک ميشم(يعنی که تبديل به خاک)!

نه با گله و ناله و غصه و ننه‌‌من‌غريبم، با همون لحن منطقی و مصمم هميشگيش!
صورتش اما همين صورت شيمی‌درمانی شدهء فعليش بود، همين موهای کوتاه و سفيد پيرمردی، نه اون زلف‌های بريانتين زدهء پرپشت قشنگی که تا هشتاد سال حفظشون کرد.

رفتم از پشت سر بغلش کردم و هی بوسيدمش.
بعد با وحشت از خواب پريدم.

من عمومو می‌خوام، زنده و سالم و سرحال.
هيچ‌کسو در زندگيم اندازهء اين عموم نخواستم!

2007-06-20T22:34:00.000+03:30

1. آقا اين ممدرضا گلزار عج جب خوشگله!!!!!!!
من از بابت اين که تا به حال فکر نمی‌کردم اين ممدرزا گلزار عج‌جب خوشگله و فکر می‌کردم ای ی ی اونقدرا هم که ميگن خوشگل نيست، از خودم و ملت شهيدپرور عذرخواهی می‌کنم!

2. اينو می‌خواستم اس‌ام‌اس کنم به رشيدپور، شماره‌شو نداشتم!!!
خواستم اس‌ام‌اس کنم به اون شماره‌ای که واسه نظرخواهی می‌داد تا رشيدپور را بندهء خود سازم(!)، که اونو هم اين دو شب هيچ اعلام نکرد (يا من نديدم؟).
خلاصه که اگر نگمش هم دق می‌‌کنم هم از فردا آی‌ی‌ی‌ی تکثير بشه که بيا و ببين!
اون وقت نمی‌دونم کی بود کجا نوشته بود که رشيدپور فارسی رو خيلی بلده!

ميگه:
«بذار يه خورده سن‌ها رو ببرم بالا و کسوت رو!!!»
ميگه:
«اين بازيگرايی که ميگم يه خورده کسوتشون بيشتره!»
ميگه:
«فلانی و فلانی هم‌کسوت شما هستن.»
ميگه: ...

خلاصه در اين چند وقتی که من برنامه رو ديدم شبی نبود که نگه فلانی کسوتش بيشتر از بهمانيه يا به يه نحوی پای اين کسوت بدبختو وسط نکشه.
بابا «کسوت» يعنی لباس. يعنی جامه. يعنی همون که تنمون می‌کنيم.
(حديث کساء رو که ديگه بايد شنيده باشه؟)
«پيش کسوت» روی هم و نه به‌تنهايی يه اصطلاحه برای کسی که زودتر از يک کس ديگه لباس خاص يک رشته ورزشی (غالباً کشتی يا ورزش باستانی) رو تنش کرده باشه، لباسی رو که کمی هم جنبهء مقدس پيدا کرده.
اين اصطلاح بعدتر به همهء رشته‌های ديگه هم تعميم داده شده. تا اينجاش قبول.
يعنی که مجازاً به کسی هم که سابقهء بيشتری داره در هر کار ديگری از جمله بازيگری گفته شده پيش‌کسوت؛ با اين که کسوت واقعی و قابل لمسی در کار نبوده.

حالا اين که «کسوت» يکی بره بالاتر؟!
يعنی لباسش کوتاه بشه مثلاً؟
يا «کسوت» يکی از يکی ديگه بيشتر باشه؟!
...

ای آقا!
آخه هی ميگه.
يه نفر، فقط يه نفر هم پيدا نمی‌شه که بهش بگه اين غلطه، اينو نگو!
حالا رشيدپور يک نفر آدم، يه چيزی رو اشتباه حاليش شده؛ تو اين همه دور و بری‌ها و دوست و آشنا و اتاق فکر و عالم و آدم ... يکی نبود يعنی واقعاً؟!

2007-06-13T22:54:00.000+03:30

درست همين جاست؛ اون سطح هورمونی که می‌تونه منو خوشبخت و راضی و خوشحال و قوی و پرکار و موفق و ... نگه داره،
اون سطح هورمونی که با رسيدنش من يه دفعه پا ميشم تمام آثار شلختگی رو از صحنهء‌ روزگار محو می‌کنم و اگه قبلش قرص نخورده باشم از رو همين حالت‌های خودم میتونم بفهمم که روز بزرگ نزديک است، درست همين جاست.
اگه يه مخدر اختراع بشه که آدمو واسه هميشه تو همين سطح نگه داره، ‌از حالا بگم من پايه‌م!
فِک کن: ...
نه حالا از اون ورش هم فک کن: ميگم اگه من آدم شلختهء تنبل بی‌عرضهء به‌درد نخور ِ بعضی وقتا عصبانی ِ غير قابل‌تحملی هم هستم، تو فقط فک کن چه قدر من می‌تونم بی‌تقصير باشم!
نه جداً فک کن!
اين يه حق‌کشی بی‌رحمانه است!

2007-06-11T23:50:00.000+03:30

تا سيستم بالا بياد و اينترنت وصل بشه و بلاگر ساين اين کنه و ...، تمام شوق نوشتنم فروکش کرد!
با اين که بايد زود بخوابم، تمام اين هفتخوانو طی کرده بودم فقط و فقط برای اين که از امروز حرف بزنم:

امروز دومين گروه از شاگردهای من فارغ التحصيل شدند! (يعنی که سال ديگه ميرن مدرسه!)
اين گروه عزيز ترين شاگردای تمام زندگی من هم بوده اند، فکر کنم در آينده هم همين طور بمونند. از وقتی خيلی کوچولو بودن معلمشون بودم، خيلی روزا فقط به شوق اونا سر کار می رفتم، همين جور کلاس به کلاس که بالا تر اومدن هر بار بهترين بودن و بهترين هم موندن. خيلی خيلی زياد دوستشون داشتم. اونا هم فکر کنم کم و بيش!
بهترين کارهامو اونها انجام دادند، سخت ترين شعرامو اونها خوندند و خوب خوب ياد گرفتند. ... ديگه نگم که باز گريه م می گيره.
انقدر اينها رو دوست داشتم که فکر می کنم بدون اونها حاضرم همين الانم کارمو ترک کنم!
تک تکشونو.
کاش ميشد اسماشونو بگم و شيرينکاری های هر کدومو توصيف کنم و عکساشونو بذارم!
حتی فکرشم نمی تونم بکنم که برم سر کار و اونا نباشن!

نمی تونم توضيح بدم دقيقاً چه احساسی دارم. اما ... اون لحظه که جلوی پدر مادرا يه دفعه سرخود شروع کردن منو تشويق کردن ...
می دونی تمام کيفش، اصلا بگم افتخارش، ذوقش ... به اين بود که برنامه ريزی نشده بود. وسط برنامه های منظم و مرتب جشن، فکر کن يه دفعه سرخود دسته جمعی داد بزنن :
"... ... ... ..."
خانوم مدير پرسيد چی ميگن؟
بهش گفتن مخفف اسم منو!
خنديد که اينا به طور خودجوش هم برنامه اجرا می کنن!

می دونی. تو جشن پارسال يه جورايی به بنيامين حسوديم... که نه اما قيلی ويليم شد که خوش به حالش اين همه ما يه سال خودمونو می کشيم چار تا شعر به اين بچه ها ياد بديم، اون وقت اينا "دنيا ديگه مث تو نداره" رو خود به خود فوت آبن، يه دنيا هم باهاش عشق می کنن!
تو جشن پارسال کار خودجوش بچه ها خوندن همين شعر بنيامين بود! اونم جلوی بابای حزب اللهی يکيشون (که بعدش خانوم مدير رسماً ازش عذرخواهی کرد!!!)
ته دلم می گفتم خوش به حالش، کاشکی منم بنيامين بودم!
امسال اما : فقط خوش به حال خودم!
فقط فقط فقط خوش به حال خودِ خودم! واسه همون يه صحنه حتی؛ فقط خوش به حال خودم!

2007-06-08T16:32:00.000+03:30

2007-06-02T18:38:00.000+03:30

نشسته بود درست پشت همين شيشه و آروم وبلاگ خوندن منو تماشا می‌کرد. همون اول تقی هم زد به شيشه و من برنگشتم که يعنی می‌دونم اومدی و نمی‌خوام مزاحمت بشم.
بعد کم‌کم برگشتم نگاش کردم. قيافه‌ش حسابی مردونه بود؛ زن نبود يعنی به نظرم.

بعد اما من يواش يواش خيانت کردم:
دوربينمو برداشتم که آروم و يواشکی ازش يه عکسم بگيرم. اونم هنوز تصوير رو صفحه نيومده پريد و رفت!

2007-06-02T18:21:00.000+03:30

نتيجهء مذاکره:
امروز دو عدد درفت آزاد شد.
مذاکرات برای رهايی گروگان‌های باقيمانده همچنان ادامه دارد!

حالا برای خالی نبودن عريضه:
زانوی راستم عين دندون مصنوعی لق، تق تق صدا می‌کنه!

2007-05-26T00:46:00.000+03:30

دارم با خودم مذاکره می‌کنم که گاماس گاماس از دنيای درفتی يه سرکی به بيرون بکشم!
الان فعلاً‌ در مرحلهً نظارت استصوابی به‌‌ سر می‌برم: يه پست مخفی قديمی رو باز می‌کنم جلوم،‌ زير و روش می‌کنم، اديتش می‌کنم،‌ همچين که تر تميز و مرتب و قابل خوندن شد ميگم نه بابا اين خيلی چرنده،‌ دوباره درفتش می‌کنم سر جای خودش!

2007-05-13T17:53:00.001+03:30

خوب امسال هم بالاخره از بين اين وسوسه‌های رفتن و نرفتن،‌ رفتنه غلبه کرد و رفتم نمايشگاه. اصولاً از وقتی با يک مکان مقدسی به نام «کتابخونه»‌آشنا شده‌م،‌خيلی مثل قديم هيجانی واسه رفتن به نمايشگاه ندارم و هر سال هی فکر می‌کنم نرفتم هم نرفتم، ‌اما باز دوباره ميرم. اتفاقاً از همون زمان هم هست که ديگه دستم اومده واسه حال کردن با نمايشگاه بايد تنهايی برم. مقنعه‌مو سر می‌کنم، کوله‌مو ميندازم رو دوشم و راه می‌افتم. بی ماشين رفتنو که حرفشم نزن، کی جون داره يه خروار کتابو از اول تا آخر رو دوشش بکشه؟ من که همچين کمر سالمی ندارم. دو دفعه بار خالی می‌کنم و باز هم از کت و کول می‌افتم!
امسال ديگه با اون همه وصفی که از نمايشگاه شنيده بودم،‌ واقعاً ‌انگيزه‌ای نداشتم. اما الان خوشحالم که رفتم، چون کتابهايی رو که خريدم دوست دارم.
تازه با استناد به همون اصل کتابخونه،‌ هی هم سعی کردم کتاب نخرم و در نتيجه اونايی رو که خريدم تقريباً‌ واقعاً‌ دوست دارم.
خوب، و اما اين هم «برداشت» ما از نمايشگاه:

ا. بندازشگاه!
اين قضيهء بندازشگاه کتابو پارسال به معنی واقعی کلمه تجربه کردم. روش کار به اين صورته که تو کتابو انتخاب می‌کنی، به فروشنده ميگی، پولشو می‌پردازی و طرف کتابو تندی تو کيسه می‌کنه و بهت تحويل ميده. خونه که رفتی، ‌کيسه رو که باز کردی، با يک کتاب ِ تو کيسه شدهء کج‌وکوله، کت‌وکثيف، له‌و‌لورده و درب‌‌وداغون مواجه ميشی که در واقع تو پاچه‌ت رفته يا از کيسه‌ت رفته!
امسال اين موارد برای من کمتر پيش اومد؛ اگرچه باتجربه هم شده بودم و کتا‌ب‌ها رو از کيسه درمی‌آوردم و با پررويی جلوی فروشنده چک می‌کردم.
فقط يک مورد برام پيش اومد که دورهء کامل پنج‌جلدی يک کتابو خريدم و وقتی اومدم خونه ديدم دورهء کاملش هفت‌جلدی بوده. در واقع جلدهای ۴ و ۵ از وسط ِدوره افتاده بود! رو جلدش هم قيمت نداره که بدونم پول هفت جلدو داده‌م يا پنج جلدو!

۲. کتاب نفروش‌ها!
اين طور فروشنده‌ها تو هر صنفی پيدا ميشن! نقطهء مقابل اون‌هايی هستن که می‌خوان هر طور شده جنسشونو بفروشن؛ اينا برعکس برات دليل و برهان ميارن که جنس موجود اونا اونی نيست که تو می‌خوای!
نمونه: به خانوم فروشندهء غرفهء «سخن» ميگم نقد ادبی زرين‌کوب رو بدين. دقت کنيد که ميگم بده بخرم نميگم حتی بده ببينم. (من قبلاً اين کتابو داشته‌م، يکی خوشش اومده بهش کادو داده‌م. - نو بود به خدا! - پارسال تو نمايشگاه پيداش نکرده‌م. امسال خواستم دوباره بخرمش.)
از «علمی» پرسيدم، گفت اينا رو «سخن» چاپ کرده؛ رفتم «سخن»، ديدم اسم کتابو زده به ديوار. ميگم خانوم اين نقد ادبی زرين کوبو می‌خوام.
ميگه اين که ما داريم آشنايی با نقد ادبیه، نقد ادبی مال اميرکبيره.
بعد تندی روشو برمی گردونه به سمت اون آقاهايی که دارن باهاش دو ساعته سخن می‌پراکنند! و ديگه هم برنمی‌گرده طرف تو که عين بُز ِ وارفته می‌خوای بگی همون کوفتی رو که اسمش هست، همونو می‌خوام. نگاه می‌کنم اون پايين، يک عالمه از همون کتابی که من می‌خواسته‌م و داشته‌م و دو ساله دنبالش گشته‌م و خسيسيم اومده از غير از نمايشگاه بخرم، رو هم تلنبار شده.
بارم سنگينه. می‌خوام برم کتابامو بذارم تو ماشين؛ ميگم به جهنم. ميرم انقلاب می‌خرمش!
و ميذارم ميرم.

۳. تو نمايشگاه امسال خيلی لهجه زياد به گوشم خورد. شايد چون همه تو دل هم بودن و تکون می‌خوردی دهن يکی بيخ گوشت بود. شايدم چون روز ديرتری رفته بودم.

۴.گرما ... وای ، ‌نگو نگو. عين همين الان ِ خونهء ما!‌ عرق بود که از سر و روی آدم می‌ريخت!
چرا اين فن‌ها رو روشن نمی‌کنن آخه؟! (‌اون جا که فنش کجا بود! خونه رو ميگم!‌ هوا هم که خوب ميشه، ‌انقد باده و «طوفان می‌آيد» که نميشه پنجره‌ها رو باز نگه‌داشت. هلاک شدم من!)

۵. اصل مطلب اين که «خاطرات» سيمون جونو بالاخره خريدم! همون اول کار و واسه اين که غريبگيم با نمايشگاه تازه برطرف بشه دست انداختم طرف اولين عنصر آشنا و قاپيدمش! فکر کنم ديگه می‌تونم هيچ وقت پامو تو نمايشگاه نذارم يا حتی برم بميرم!!! نه جداً! حالا از سال ديگه من به چی گير بدم آخه؟ باقلا پلو با ماهيچه؟!

2007-05-08T15:39:00.000+03:30

آهای آدمای غريبه که هر بار خواهر برادره عکس می‌فرستن فضاهای توی عکسو پر کردين!
می‌دونين چه همه حالم از قيافه‌تون به هم می‌خوره؟!
خواهر برادر منن آخه اونا! اون وقت شماها هميشه کيفشونو می‌کنين! اون وقت شماها هميشه کنارشون تو عکساشونين!
نمی‌دونين چه همه حالم از قيافه‌تون به هم می‌خوره!

2007-05-02T15:09:00.000+03:30

يک نکتهء نگارشی که داره منو دق ميده!

«برای فاعل غير جاندار در حالت جمع، فعل مفرد به کار ميره.»

باور کنيد اين هم جمله رو قشنگ تر می‌کنه و هم درک مفهومشو آسون‌تر.
اولش ممکنه مقاومت کنيد و بگيد من دلم نمی‌خواد؛ ولی بعد که عادت کرديد، می‌بينيد جمله‌هاتون قشنگ‌تر ميشه.

مثال:
درها باز بودند. (واقعاً لازمه اين همه به درها احترام بذاريم؟)
درها باز بود.

پنجره‌ها بسته هستند.
پنجره‌ها بسته است.

حرفهايم تمام شدند.
حرفهايم تمام شد.
حرفم تمام شد! (اين آخری واسه اين بود که اصولاً‌ بعضی از فاعل‌ها خودشون از اول بيخودی جمعن، * بعضی از فاعل‌ها رو از اول بيخودی جمع می‌بنديم، بعد تازه فعل جمعم براشون مياريم!)

*۱.هر قاعده‌ای استثنا داره!!! ... نه بابا،‌ شوخی کردم؛ ‌«فاعل» می‌تونه جاندار يا بی‌جان هر دو باشه. من فکر کنم آوردن «بعضی از» و «خودشون» هم در جمع آمدن اين فعل نقش داشته باشه. ...خلاصه می‌تونم سر و ته اون جمله رو يه جوری هم بيارم که معلوم نشه،‌ اما ميخوام بمونه که معلوم بشه خودمم هنوز تو اين قانون ابهام دارم و حوصله هم ندارم برم دقيقشو از تو کتاب دربيارم، ‌اما بازم يه جاهايی استفاده کردنش بهتر از نکردنشه!

۲. البته واضح و مبرهن است که ميزان رأی ملت است.
اما بد نيست ملت هم اول از يه چيزهايی باخبر باشند، بعد انتخاب کنند.
پس لطفاً هر جا ديدين خوشگل تر ميشه از اين قاعده پيروی کنيد.

2007-05-02T14:48:00.001+03:30

شهر خالی‌ست ز عشاق!

تو آرايشگاه پرنده پر نمی‌زنه؛ صدای هميشگی سشوارها کاملاً خاموشه؛ جز چهار نفری که مبل گندهء ابرو برداشتنی‌ها رو پر کردن، مشتری ديگه‌ای نيست؛ يه نفر تو اتاق اپيلاسون لباس می‌پوشه، يه نفرم از فرصت برهوتی آرايشگاه استفاده کرده و داره مش می‌کنه.

مريم ميگه خوب معلومه، کی جرأت می‌کنه بياد برای مانيکور و براشينگ؟
ميگه تمام مرکز خريدها هم کاملاً خاليه!
من که جرات نکرده‌م برم خودم ببينم.

فهيمه هيجان‌زده و ترس‌خورده از راه میرسه. تو تمام يک ساعت بعد ماجراشو برای هر آشنايی که می‌بينه تکرار می‌کنه:
«از در مجتمعمون اومدم سوار آژانس بشم که ديدم يکيشون داره مياد طرفم، بدو بدو پريدم تو محوطه. يه دختر کوچولو رو گرفته بودن که هفده سالشم نبود؛ دختر بيچارهء ريزه ميزه نه سنی داشت، نه جثه‌ای، داشتن می‌کشوندنش تو ماشين، ... يه مينی‌بوس آورده بودن با دو تا ون؛ ... نمی‌دونی چی کشيدم تا خودمو رسوندم تو آژانس! ..."
و دوباره و دوباره برای نفرهای بعد.

نيم ساعتی نگذشته که مريم از تو اتاقکش هوار می‌کشه:
+ امروز چندمه؟
- يازدهم
+ يازده روز از ماه گذشته، هنوز دو زار درنياورديم!

از مو کوتاه کردن تا هر کار ديگه‌ای ... همه کارمو می‌کنم تو کمتر از دو ساعت! يک فرصت استثنائي! (ای ملعون فرصت‌طلب!)
هنوز فقط دور و بر قسمت ابرو شلوغه.
دلم می‌خواد برم کتابخونه، اما جرأت نمی‌کنم.
صبح کلاس داشته‌م و با عجله تنها لباسی رو که همهء اجزاش آماده بودن تنم کرده‌م.
مريم که اومد تو اتاق اولين حرفی که زد اين بود که: «از بگير بگيرا چه خبر؟! تو هم مث من شجاعی! ديدم سارافن پوشيدی!»
نميگم اتفاقا خيلی هم ترسوام. ميگم تمام راهم از اتوبان بود. از همون جا هم برمی‌گردم. تو دلم حرص می‌خورم که می‌خواستم برم کتابخونه!

کوپمو کردم و و موهام حسابی پريشون شده.
شالو که سر می‌کنم سيخ سيخ‌ها از جلو و عقب می‌ريزه بيرون.
آستين‌هام نارنجی پر رنگه، شالم نارنجی گلدار.
خانومای منتظر نوبت ابرو چنان بد نگام می‌کنن و پچ پچ ... که کپ می‌کنم.
بايد يه برگه بچسبونم رو صورتم که من چون با بچه‌ها کار می‌کنم رنگای شاد می‌پوشم!
واقعيت شايدم برعکس باشه: من چون رنگای شادو دوست دارم با بچه‌ها کار می‌کنم!!!

تتمهء جرأت و خريتم با اون نگاه و پچ پچا ديگه می‌پره.
کی جرآت داره با اين قيافه از ميرداماد رد بشه.
برمی‌گردم خونه؛ از تو همون اتوبان.

واسه شام خوردن در معيت آقا کلی با حجاب‌تر می‌رم بيرون:
اين دفعه طيف‌های مختلف آبی رو کنار هم چيده‌م؛
عاشق اون ‌شال آبی تازه‌مم که از کراچی خريده‌م!

پ.ن. اين نوشته فقط به قصد فحش و فحش‌کاری با تحريمی‌ها آغاز شده بود که مسير آن توسط عوامل استکبار جهانی منحرف شد.
انشاءالله در پست‌های بعد از خجالت ايشان در خواهيم آمد!

2007-04-11T01:27:00.000+03:30

I hate VOANews!
يعنی دقيقاً انگار دارم «شلمچه» يا «جبهه» می‌خونم!
حرص می‌خورم، ‌دادم درمياد، هی هم ميگم خوب بابا بندازش دور، نبين، نخون، نشنو، ...
اما نميشه!

راستی گفتم شلمچه و جبهه، خوندين که اين جناب ده‌نمکی گفته تمام سرمايه‌ش حاصل پوليه که از شلمچه و جبهه درمياورده؟
يعنی واقعاً آره؟!
اين همه درآمد داشتن اون کاغذ پاره‌ها؟
و اون همه گلو جر دادنا و جنجالی نوشتنا يعنی همه واسه همون پولايی بوده که تو جيب اين آقا ريختيم ـ ما ـ ؟

2007-03-31T00:55:00.000+03:30

salam
sal e nesbatan no mobarak; khob o khosh o salamat o az in harfa ...bashid va khosh begzare betoon omidvaram.
... na ke harf nadashte basham bezanam, font e farsi nadaram. lamponevis e sharif e farsi ham kar nemikone engar.
felan goftam ye eyd didani e weblogi karde basham ta sar e forsat.

alan dar vaziat e mochaleh neshastam in ja va mellat ham khaban ya mikhan bekhaban age man bezaram!
yek alame matn e pinglish neveshtam ke mikhastam bezaram inja ta bad farsish konam, amma in yaroo word nadare va fontasho moraba neshoon mide va nemishe.
khob emshabam fekr konam khoda ba shomast, be har hal shans avordin ta vaghti ke man hemmat konam inaro rah bendazam ya bargardam khooneh.
nemidoonam chera delam mikhad begam (hala ya be khater e eyde ya be khater e font e emaili e kheyli khareji!) ke miboosametoon va khodafez!

2007-03-20T00:26:00.000+03:30

خوب؛ به اين ميگن يک اقدام ضربتی: همين امروز از صبح تا الان، ويزا رو گرفتم، بليطو گرفتم، سوغاتی‌ها رو خريدم، عصرم رفتم کمی تا قسمتی خريدامو کردم و ... خلاص.
الانم از شدت خستگی هيچ کار نتونستم بکنم جز اين که بيام اين جا. البته همه‌شم خستگی نيست، احتمالاً بعضی مسائل ديگه هم دخيل بايد باشه!

من دلم الان، همين الان، انار دون دون می‌خواد يا قاچ هندوانه.
نمی‌خوامم خودم دون يا قاچ کنما به‌هيچ‌عنوان. (هر چند اگه بود الان می‌کردم!) ولی آخه چقد ... ؟ بابا يه وقتم آدم دلش می‌خواد يکی لوسش کنه خوب!!!

از من اگه می‌پرسيدی دوست داشتم همهء همهء عيدو بشينم تو خونه - نه هيچ جايی جز تهران- و از آب و هواو رويش ناگزير جوانه و رگه‌های برفی کوه‌ها و نم‌نم بارون و برنامه‌های تلويزيون لذت ببرم! (اين رگه‌های برفی کوه‌ها هم همچين که مهر ويزا می‌خوره تو پاسپورتت، يَک جذابيت پنهانی پيدا می‌کنن، يَک دلبريی می‌کنن که بيا و ببين!)
اما خوب ... از يه طرف ترسيدم تنهايی بزنه به سرم، از يه طرف فکر کردم رامکال جان حتماً گرفتار خانواده‌شه تنها می‌مونم، و از يه طرف هم خوب بالاخره يه جورايی اون ته‌ته‌ها هنوز قلب و احساسی باقی مونده بود که نخوام «مامانمينا» رو تنها بذارم!

به هر حال زدم و رفتم و گرفتم و ... گرفت!

حالا موندم که چی می‌خوام بپوشم، چی می‌خوام ببرم، چی می‌خوام بشورم، ...
هزار کار ِ نکرده!

2007-03-12T01:18:00.000+03:30

يه تست کوچيک می‌زنم؛ ... هنوزم دروغ ميگه.
حالا باز به رفتن فکر می‌کنم؛ به بستن چمدونام؛ به کم کردن آرزوهام.
... نمی‌کشم دوباره اون همه درد و رنجو.
سکوت کرده‌م؛ برای هر اتفاقی که دنيای وبلاگ‌ها رو زير و رو کرده، سکوت کرده‌م.
سعی می‌کنم به خودم ثابت کنم که برام مهم نيست؛ اما ... اين جا میشينم و زار زار گريه می‌کنم!

فکر می‌کنم آخه "چرا؟" چرا اين همه دروغ؟
چی فکر می‌کنه با خودش؟
فکر می‌کنه من چرا عمرمو براش هدر می‌دم؟
راستی باورش شده که ... که ... ناف آسمون باز شده و اون افتاده بيرون؟
...
يکی گفته بود امشب: قضيه اصلاً قضيهء وجدان خفته نيست، کيهون (يا کيوون هم شايد) اصلاً جز نفس خبيث نداره؛ و من جوابمو از همين جمله می‌گيرم.
اين آدم دروغ ميگه و هزار کار کثيف ديگه می‌کنه چون ... اصلاً غير از اينو بلد نيست!

امشب به طرز فجيعی تشنمه. ميرم آلبالو بخورم، از نوع يخ‌زده. گور پدر دوباره کاری مسواک.

يه روز حتماً حتماً حتماً دربارهء «چه شب‌های بدی که در زندگيم بود» می‌نويسم؛
از اون اولينش تا اون آخری.

هی راستی ده سال ِ واقعيش همين فردا ديگه تموم ميشه؛
ده سال تمام! ده سال تمام عمر به اضافهء مقدار معتنابهی چين و اندوه چشم و ترک!
چی به دست آوردم؟
جز اين که حالا خيلی خوب آدمها رو می‌شناسم! نه ارزششو نداشته. حاضرم پس بدم و پس بگيرم.
کاشکی زمان به عقب بر می گشت!

2007-03-07T03:23:00.000+03:30

نعيم
ازم اطلاعات نعيمو خواسته، اينا رو پيدا کردم:

1

2

3 نعيم پوپل

4

حيفم اومد اينجا نذارم، خوبه واسه خودمم بمونه.
در ضمن کلی هم خوشحال شدم که هنوز هست؛ نمی‌دونم کی هفت‌هشت‌ده سال پيش گفته بود تو همون جوونيش مرده!

تا پارسال همين موقع‌ها که کابل بوده.

2007-03-07T02:28:00.000+03:30

کُبی ملاقلی‌پور از اون آدمايیه که من به‌شدت تحسينش می‌کنم؛ به شدتا.
يه دختر خوشگل محکم فوق‌العادهء ...
بيشتر از يه دورهء کوتاه يکی دو ماهه با هم هم‌کلاس نبوديم و مطمئناً اون منو يادشم نمياد، ولی ...
امشب که شنيدم پدرش فوت شده بدجوری غمگين شدم، انقد بدجوری که خودمم هرگز فکرشو نمی‌کردم!
به هر حال ... از اون دلداری‌های بی‌معنی مرسوم هميشه وحشت داشته‌م، فقط: کاشکی اين غم چيزی از اونی که بود کم نکنه.

2007-03-05T14:44:00.000+03:30

شديداً احساس می‌کنم خر پينوکيو شدم ديگه اين روزا!
نه... يعنی پينوکيو، اون وقت که خر شده بود، ...

از بس که هر گونه فعاليت فرهنگی، اجتماعی، انديشگيم متوقف شده!

2007-02-26T00:09:00.000+03:30

وااای! چقدر زندگی دشوار شده! چه کنم با اين همه بطالت!
مسأله اينه که من نمی‌دونم از بين اين همه تفريحات سالم کدوماشو انتخاب بکنم:
زمان که عين برق ميگذره!
يه سه چار تا کتاب انداختم دور و برم؛ بعد يه سری وبلاگخونيه، يه سری وبگردی غير وبلاگی؛ يک سری تکميل کردن اون قسمت‌های پايان نامه که کسی نديده، اما خودم می‌دونم چه خبره توش و کمال‌گرايی؛ يک سری شاگردای خِم خِم دوست داشتنيم که هی ميگن چرا نميومدی و بايد چند برابر بهشون برسم و کار می‌بره تو خونه؛ يک سری اون همه زبان‌ها که قرار بود دانشمند بشم ياد بگيرم، يه سری کلاس زبان خودم که يه روز درست اولين جلسهء ترم گذاشتم و بی‌خبر ازش اومدم بيرون و ديگه برنگشتم و معلوم نيست ترمش تموم شده تا الان يا نه؛ بعد يه سری کلاس‌های تخيلی که همه عمرم می‌خواستم برم و نرفتم، بعد يه سری کارهای پزشکی با نياز به زمانی به نام سر فرصت، بعد يه سری بازی‌های کامپيوتری در انواع و اقسام گوناگون؛ بعد يه سری عشق شديد به رفتن به کتابخونه بدون دغدغه و بدون بدو بدو و بدون هول و ولا؛ بعد يه سری عشق به اعتکاف در کتابخونه ملی؛ بعد يه سری ... آهان خواهرزاده و قصه و بازی؛ بعد يه سری ...
کارهای عيد که بايد کم و بيش انجام بشه؛ بعد يه سری مسافرت ... که می‌ترسم اصلاً برم چون به لطف اخلاق غيرقابل پيش بينی مامانمينا(!) ممکنه برگشتنی تو کارش نباشه! ...
خلاصه که عين يک نديد بديد واقعی، جدن دچار معضل شدم که نمی‌دونم کدوم تفريحو بايد انتخاب بکنم!
بعد از اون ور هم احساس بطالت می‌کنم شديد، هی راه ميرم ميگم خاک تو سرم که هيچ جای دنيا امتحان دکتری شرکت نکردم!
يعنی ميل به کسب دانش داره فوران ميکنه!
بعد از اون ور ـ‌ اينو بگم دردسر واسه خودم درست می‌کنم يادش مياد صاحب کاره ‌ـ اما يک ترجمه بود،‌ من گفتم از آخر بهمن تا عيد بيکارم تمومش می‌کنم؛ نمی‌دونم منتفی شده يا هنوز سر جاشه و بايد تحويلش بدم! از يه طرفم البته اطمينان ندارم به صاحب‌کاره،‌ ميگم زحمتم بکشم ممکنه آخر دستم به هيچ جا بند نباشه.
می‌خوام کتاب بخونم، ميگم کامپيوتر،‌ می‌خوام کامپيوتر ...، ميگم تلويزيون، پای تلويزيون خوابم ميبره روزی دو ساعت! صبحا البته هنوز زود بيدار ميشم و کارمم به همون ساعت‌های سابق برگردوندم (‌که يعنی دو برابر شده)، اما ...
اين مسافرته از همه‌ش بغرنج‌تره اين ‌وسط! ‌چون ممکنه آتيش بکشه به همهء اين ‌همه آرزوهام!
يه عالمه هم کارای عقب‌افتاده هست تعمير سشوار و ويديو و چرخ خياطی و ...
با اين ‌همه کار روزا هم تند تند داره ميگذره‌ها. چشم به هم بزنی عيد شده.
خلاصه اصولاً خودمم نمی‌‌دونم بايد برای هميشه برم يا که نرم!

2007-02-24T10:35:00.000+03:30

در ساعت يک بعد از ظهر اتفاق افتاد!
من دفاع کردم؛ به همين سادگی؛ ... و تموم شد!
اين چند روز از شدت ذوق‌زدگی ِ متحيرانه، نمی‌تونستم حرف بزنم.
خوشحاليم يا شايدم احساس آرامشم اونقد بود که حس می‌کردم فضای وبلاگستان افسرده است و نمی‌خواستم خاکستری خونمو بالا ببرم يا بيام قاطی آدم‌های افسرده!!!!!!!!
الانم جو وبلاگ آيدا گرفتم نتونستم طاقت بيارم!
مرسی که اين همه وقت تحمل کردين غرغرهای منو. شايد بايد يه بندم تو تشکرای پايان‌نامه‌م واسه شما خالی ميذاشتم؟ حتماً بايد ميذاشتم؛ دير به فکرم رسيده! زودترم اگه می‌رسيد، می‌دونيد که ناممکن بود.
ميام می‌نويسم مفصّل احتمالاً. فعلاً فقط ... هوم‌م‌م نمی‌دونم چی بگم.

2007-02-06T21:18:00.000+03:30

شما گوشاتونو بگيرين،من يک کم غر بزنم‌ دلم‌خنک شه، بعد برم سر درسم،خوب؟!
اگر ارادهء مافوقی وجود داشته باشه،‌ حتماً عزمشو جزم کرده که نذاره من اين مدرک لعنتی رو بگيرم!
امروز رفتم دانشگاه، ‌با وجود خواب نصفه نيمه و خروار پايان‌نامه‌ای که رو دستم مونده.
... خانومی که بهم قول داده بود کارمو انجام ميده اصلاً نيومده بود. يعنی واقعاً خودش می‌دونسته قراره پس فردا مرخصی باشه و اون طور با اطمينان به من گفت برو پس فردا بيا؟!

پريروز به هر دری زدم تا بالاخره نامه‌مو يک مرحله بردم جلو. دوباره همون بازی که سر فارغ‌التحصيلی ليسانسم داشتم: کار از زير دست آقايون جلو ميره، ‌باز می‌خوره به يک خانوم و متوقف ميشه! تازه معلوم نيست اگه نرفته بودم اون همه دنبال امضاهه اصرار کنم - يا اگه روز قبلش نرفته بودم آرايشگاه - همين يک مرحله پيشرفت هم حاصل ميشد! (‌قسم می‌خورم در مورد نقش ممتاز آرايشگاه در انجام امور فارغ‌التحصيلی اغراق نمی‌کنم!)
باز کار دست يک خانوم افتاد و متوقف شد! با اين تفاوت که سر ليسانس آقای متحول (ورژن پيش از تحولش البته) حسابی همکاری می‌کرد و مراحل کار خانومها رو اون انجام ميداد که بی چون و چرا کار پيش بره ... تا بيفته دست يک آقا. بعد اون آقا جفتک بندازه و باز خودم ناچار بشم رخ نشون بدم و آقا کارو راه بندازن و باز ... همين جور به نوبت!!!

حالا که ديگه اونم به‌کلی خودشو کنار کشيده و حتی در بحرانی‌ترين شرايط هم حاضر نيست کمک کنه. اوه نه کمک چيه،‌ خودش مشکل درست نکنه...!

الان يک هفته است که دنبال اين خانومه هستم. بهش ميگم تا شونزدهم بايد نامه‌مو ببرم پژوهش، بهم می‌پره که اگه راست ميگی انقدر عجله داری چرا گذاشتی آخر وقت اومدی!
بهش نميگم که منم مث تو سر کار بودم و نميگم همين الان بايد می رفتم پيش استادم و ... هيچی نميگم. اين خانوم می‌تونه خيلی راحت نظر کميسيونو به ضرر من تغيير بده. حاضر نيست تو برگه‌هاش نگاه کنه ببينه برگهء من اومده اون جا يا برم جای ديگه دنبالش. پالتوشو می‌پوشه و ميره. (البته آخر وقت يعنی يک ربع قبل از تموم شدن ساعت کار)
فرداش دوباره ميرم سراغش،‌ اين دفعه از اول وقت. اما برگه پيش اون نيست و آقای رئيس که نامه يک هفته است تو دفترشون گير کرده آخر وقت تشريف ميارن. بعدم يکی دو ساعت طول ميکشه تا مشغول کار بشن و بالاخره با پی‌گيری‌های منشيش که يک آقای هميشه بداخلاق و اين بار به لطف آرايشگرهای عزيزم به طرز اعجاب‌انگيزی مهربونه، يک امضا زير اون نامه ميندازن. حالا بايد خانومه يک اوکی بده تا کار تموم بشه، اما باز دوباره ميگه ساعت کار خيلی وقته تموم شده، بيخود اين جا نمون. ميگم اقلاً نتيجه رو بهم بگين. نميگه.
باز می‌مونم؛ به اين اميد که شايد حالا که تو دانشگاه هست کارو انجام بده و قبل از رفتنش نامهء لعنتی رو بده که ببرم اون يکی دانشکده تا اقلاً سر موقع به پژوهش برسه.
يکی دو بار بی‌محل می‌کنه و آخر سر که مثلاً دلش به رحم مياد ميگه بيخود اين جا نمون، ‌برو «پس فردا» بيا، يا کارت انجام شده يا همون موقع انجام ميشه.
ای وای کاش نمونده بودم؛‌ اون جوری اقلاً می‌تونستم باز فردا بيام و اصرار کنم.
پس فردا يعنی يک روز بعد از ددلاين پژوهش! خوب چاره ای نيست؛ ميشه اميدوار باشم که پژوهش برای يک روز جفتک نندازه! يا در نهايت دفاعو يه روز عقب بندازه که مصيبت جور کردن وقت استادها هم بخوره تو سرم، ‌قبول!

امروز يعنی همون پس فردا با وجود تمام بدبختی‌های ممکن، پا ميشم ميرم. خيلی اميدوارم که خودش کارو انجام داده حتماً - مگه صد دفعه نگفت تو نمی‌خواد بيای خودمون می‌فرستيم - اما همکارش ميگه امروز اصلاً نيومده و هيچ کس ديگه‌ای هم نيست که کار اونو انجام بده.
می‌دونی فقط کافيه خانومه هوس کنه دو روز ديگه هم سر کار نياد: نتيجهء دو سال زحمت به‌علاوهء دو سال کابوس من دود ميشه ميره هوا!‌ به همين راحتی. بعدم ميگن به درک می‌خواستی زودتر دفاع کنی که سر و کارت با ما نيفته!
خوب راستم ميگن احتمالاً ديگه!

2007-02-06T05:10:00.000+03:30

آخ آخ جهت ثبت در تاريخ:
امروز اون قدر خنديديم که فکر نکنم در عمرمون به اين ‌اندازه خنديده باشيم. اقلاً در طول اين ده سال که مطمئنم هرگز اين‌قدر نخنديده بوديم.
آقا ...
اين رفيقمون که يه احتمالاً يک هفته‌ای بود بر اثر تنبلی يا گرفتاری ريش نزده بود، امروز طی يک عمليات محيرالعقول به پيشنهاد خود خرم ريشها رو زد اما سبيلها رو نگه‌داشت.
يعنی آی‌ی‌ی ما خنديديم. شده بود عين اين آدم‌های تو انيميشن ايرانی‌ها!
به قول خودش: «وقتی بابا کوچک بود!»
يعنی دقيقاً همونا! لپ‌های قرمز، ‌سيبيل سياه، ...
حالا از من اصرار که خيله خوب بابا ديديم ديگه برو بزنش و از اون انکار!!!
مگه ميشد تو صورتش نگاه کنی! اَی‌ی‌ی‌ی‌ی‌ی‌ی‌ی‌ی‌ی‌ی‌ی
... ولی خنديديما!

2007-02-06T04:20:00.000+03:30

گرسنمه مث اسب!
سر شب شام خورده‌م و الان که صبحه هنوز نرفته‌م بخوابم.
داشتم خير سرم پايان‌نامه می‌نوشتم (... ‌بعله،‌هنوزم! يه باتلاقه که هر چی دست و پا می‌زنم بيشتر توش فرو ميرم. تازه فهميدم چی کار بايد می‌کردم! خيلی ديره،‌ خيلی دير. و تازه هنوز کل قضيه هم پا در هواست. صبح بايد برم جواب بگيرم،‌ اما ... پس کی بخوابم؟!)

دنبال يک مقاله کانکت شدم و بعد معلومه که از کجا سر درآوردم!!!

بعدم نمی دونم چطور شد که تو اين گيرودار لينکی رو که خداداد داده بود دنبال کردم و: الانم فقط اومدم بگم «پسر اين عج‌جب چيزيه» !!!
و البته:
ببر دستمال اگر همسن مايی!!!
... نمی‌دونم،‌ شايدم من فقط اين طوری باشم که با شنيدن اسم اون «حماسه‌ها» هميشه زر زرم می‌گيره. (‌زر زر بی‌ادبانه نيست، فقط يه چيزی پر‌صداتر از گريه است ها!)

2007-02-02T19:02:00.000+03:30

نخير! امکان ناپذيره!
اين که من امشب چيزی رو پرينت بگيرم و فردا استادی رو ببينم با اين برنامه امکان ناپذيره!
بعد از نوشتن يادداشتهای پست قبلی تو گوگل دسکتاپ، به مدت پنج ساعت بی وقفه يک نفس با شدت هر چه تمام تر(!)وبگردی می کنم اون قدر که حتی وقت نميشه وبلاگمو بنويسم!
تا ثابت کنم که من فقط يه معتاد بدبختم!
بعدم يه کاسه سوپ و يک لقمه سالاد الويه، با عشق وافری می شتابم به سمت دبليو سی که "آخ جون برم يه کم روزنامه بخونم!"
انگار چشمای حريصم فقط بايد دودو بزنن!

... همينه که ميگم من هيچ وقت از اصطلاح يار واسه ش استفاده نمی کنم ديگه!
يار اونه که تو يک همچين شرايط بحرانيی کنار آدم باشه ...
کجاست الان اون وقت؟!

2007-02-02T18:57:00.000+03:30

ببين دختر گلم! تو که دروغگو نبودی! مگه مجبور بودی بگی "استاد پرينت نهايی امروز آماده ميشه، فردا هستين بيارم خدمتتون" که اونم بگه "نه حالا چه عجله ايه خوب شنبه بيار!"
نه تو فکر کن اگه نگفته بود شنبه و گفته بود آره اصلاً امروز غروب بيار بذار دم خونه چه خاکی تو سرت می خواستی بکنی؟
همين الانشم از چهارشنبه تا جمعه نشستی (کی؟ من؟!!!کِی؟)و هنوز نتونستی برسونيش به پرينت نهايی!
...بعد الان ميشه به جای اينترنت گردی بشينی اون غلط های مضحک تايپيستتو اصلاح کنی اون وقت؟
... حالا هی بگو من دروغ نگفتم، فقط آرزوهامو با واقعيت عوضی گرفتم!
من تا فردا يه پرينت آبرومند نهايی می خوام و بس.
اين که هنوز داری از دست اين پسره حرص می خوری يا خواهرزاده هات هوس کردن ناهارو با تو بخورن يا فارغ که شدی می خوای تو فيلم و کتاب شنا کنی و نود و نه تا زبون تازه ياد بگيری و بری کره ماه به گلدوناش آب بدی هيچ ربطی به من نداره.
می فهمی؟!

2007-01-31T00:18:00.000+03:30

دخمر ما پنج سالشه، خوب بلده چيز بخونه!

دختره اين روزا فارسی خوندنم ياد گرفته؛ برگهء رويی پايان‌نامهء منو برداشته و می‌خونه:
-دانشگاهِ ... از ... از ... آزاد اسلامی...
[خاله] واقن آزاد شده اسلامی؟!
من: يعنی چی؟
(دو سه بار می‌پرسه و من با بدجنسی جواب نميدم؛‌ می‌خوام بيشتر توضيح بده که منظورش دقيقاً چيه!)
- يعنی می‌تونين روسری اينا نداشته باشين؟
: هوم؟
- آزاد-اسلامی يعنی روسریم می‌تونين نداشته باشين.
: :))

2007-01-29T12:56:00.000+03:30

برای همين يک مورد هم که شده بايد شکرگزار باشم:
صدای جيغ هميشگی بلندگوهای مدرسه رو يادتون هست؟
ديروز که رفتم مدرسهء دختره باز يادم افتاد از چه عذاب أليمی خلاص شده‌م!

مثلاً دعوت کرده بودن به مراسم تعزيه.
صبح‌ها که ميرم سر کار لباس گرم نمی‌پوشم،‌چون کارم با بچه‌هاست و طبيعتاً کلاسها حسابی گرمه.
ظهرم تا رسيدم خونه مامان دختره زنگ زد و رفتم خونهء خواهره، ناهار خورديم و راه افتاديم.
فکر کردم اون جا هم محيط بچگونه است و حتماً اون جا هم سالنش گرمه،‌
واسه همين حتی نرفتم چکمه يا جوراب بپوشم، ‌همون جور بی‌جوراب راه افتادم رفتم.

تعزيه، يه مراسمی بود تو حياط مدرسه و من حتی قبل از انجماد هم نزديک بود بشينم کف زمين و برای همهء بدبختی‌هايِی که در دوران مدرسه کشيده بوديم زار زار گريه کنم!
به اين که همين مراسم مسخره چه دلخوشی بزرگی می‌تونست باشه و چرا ما بايد اين قدر بدبخت يا اين بچه‌ها بايد الان انقدر بدبخت باشيم و باشن! ديگه اوج خوشبختی ما می‌تونست اين باشه که اون سالهای آخر "تانيا شادمان" برامون ارگ بزنه يا "خانوم آقايی" يه دهن بخنده!!!
(يادم باشه حتماً حجم آواز و بازی بچه هامو تو اين فرصت باقی مونده دو برابر بکنم! با يک روز در هفته که بچه‌های من انگليسی‌دان نميشن،‌اقلاً بذار يه‌ريزه حالشو ببرن و کيف کنن!)

بچه‌ها رو نشونده بودن تو حياط، کوچيکترها رو صندلی و بزرگترها روی موکت.
(‌از پيش دبستانی تا کلاس پنجم)
نمايش‌دهنده‌ها يه مشت بچه با سربند و لباس‌های گشاد بودن (‌مدل طفلان مسلم) که نقش دکور خانواده رو بازی می‌کردن و سه تا مرد نخراشيده نتراشيدهء غول بيابونی پر ريش و پشم با مو و ريش‌ چرب و کثيف. فقط ديدنشون آدمو تا يه هفته زهره ترک می‌کرد، چه برسه که بخوان با اصوات نخراشيده آواز هم بخونن!
البته آواز که چه عرض کنم،‌ در واقع نوحه می‌خوندن. من توقع داشتم اقلاً يک نمايش حماسی با لحن شاهنامه‌ای ببينم از اونا که ميگه بريد و دريد و گسست و ببست! يا هر چيز ديگه‌ای با همين وزن!
اما متن نمايش روضه‌خونی بود: «آی هواررر امان امان...» اين مدليا! يعنی تو صحنهء جنگ حتی قبل از اين که اتفاقی بيفته امام حسين و يارانش داشتن با گريهء زورکی با هم حرف می‌زدن!

تمام مدت نگاهم رو چهرهء طفلک‌های پيش‌دبستانی (مخصوصاً دختره) بود که با صور‌ت‌های ترس‌خورده اين غول‌تشن‌ها رو نگاه می‌کردن!
هر بار که نگام می‌کرد سعی می‌کردم با چشمام يه ادا اطواری دربيارم وبخندونمش. اما ... از بلندگوی مدرسه‌شون اعلام کردن که امروز خنده منده ممنوع،‌ خواستين کسی رو تشويق کنيد نکنه يه وقت دست بزنيد، ‌صلوات می‌فرستيد.
دختره مقنعه‌شو تا رو پيشونيش کشيده بود و من حرص می‌خوردم که يکی اون مقنعه رو از چشمای اين بچه بکشه عقب.
بازم خوبه که پيش دبستانی ها حق دارن تو کلاس مقنعه سر نکنن. (والبته دختره ميگه ما خوشمون مياد، دوست داريم، سرمون می کنيم!)
گرچه خانوم معلم‌ها دستور دادن کسی موهاشو بيشتراز دو گيس نبافه و سه گيسه چهار گيسه و اين مخلفات ممنوع!
ممنوع!
اصلاً مدرسه دخترونه يعنی همين يک کلمه ديگه!

هر چی لحظه‌شماری کردم که کی اين روضه‌خونی مفتضح تموم ميشه خبری نبود، هنوز نصف وقت نمايش هم نگذشته بود. بچه‌‌های بزرگتر تا حد امکان با هم حرف ميزدن،
کوچيکترهايی که يه ريزه لوس تر بودن پريده بودن بغل باباهاشون و بقيه سيخ و به هم فشرده نشسته بودن رو صندلی‌ها.
اه چی ميشد اگه بچه‌های خانواده ما هم حسابی لوس بودن؟ جدی ميگم من اگه يه روز بچه‌ای داشته باشم حتماً لوس و پررو بارش ميارم! (‌البته موفق نميشما! اين چيزا نمی‌دونم يا ژنيه، يا به تربيت ناخودآگاهی آدم برميگرده. من هر کار کردم نتونستم خواهرزاده‌هامو ننر بار بيارم!همون جوری خجالتی و نجوش عين بچگی خودم!)

خوب من که ديگه منجمد شده بودم رفتم تو ماشين. در نتيجه صحنهء کشت و کشتار ماجرا رو از دست دادم. يکی دو تا بابای ديگه هم اين ور اون ور تو ماشيناشون بودن.
آخرش که باز برگشتم همون آقا نخراشيدهه داشت توضيح می‌داد که اين نمايش صحنهء قتل حضرت علی اکبر بوده!

بابا آخه اينجا ناسلامتی دبستانه!‌ اونم همراه با بچه‌های پيش دبستانی.
نمی‌شد يه صحنهء رزمی تر،‌ جذاب تر، حماسی تری از کربلا درست کرد که اين همه هم دلخراش نباشه؟!
و البته گوشخراش هم!
و تازه من که بزرگ بودم هم به سختی معنی نوحه‌ها رو می‌گرفتم، ‌بچه ها که ديگه جای خود دارد!
نه مثلاً فکر کن همون اولاش يارو با شعر داره ميگه من می‌خوام بيام پشت پردهء عصمت تا نمی‌دونم کجای کی رو بسوزونم!!!
من قبلاً هم نظرمو گفته‌م که بر خلاف مد روز وبلاگستان هيچ گونه مخالفتی با اين رسم و رسوم عاشورايی ندارم و خيلی هم دوستش دارم با زاويه‌ء‌ ديد خودم، اما آخه بابا يه کمی ملايم تر! اصلاً به قول رهبر کبير انقلاب اسلامی:
«ما با سينما مخالف نيستيم،‌ ما با فحشا مخالفيم!»

2007-01-29T12:03:00.000+03:30

آی هوااار!
بابا يکی از اين نيما اکبرپور بپرسه آخه «درصد قريب به يقين» ديگه چيه؟
اصلاً خودم می پرسم: نيما جان، اين درصد قريب به يقين يعنی چند درصد اون وقت؟
اگه منظور درصد قريب به اتفاقه دلبندم، که يعنی يک چيزی نزديک به همه. (کلمه به کلمه که بخواهيم معنی کنيم)
اما درصد قريب به يقين؟ کدوم يقين؟ يقين به چی؟

يه دفعه ديگه‌م اين اشتباهو ديده بودم، فکر کنم تو خود چلچراغ، اما يادم نيست نويسنده‌ش کی بود، يه ذره غر زدم و گذاشتمش کنار؛ اما امروز که ديدم دوباره همون اشتباه و نويسنده‌شم نيماست هوارم در اومد ديگه!!!

اگرم می خواهيم بگيم «به‌احتمال قريب به يقين» اونم باز يه حرفی؛
اما «درصد قريب به يقين ِافراد»؟
خوب جنس اين ‌دو تا با هم فرق می‌کنه،
مثل اينه که بگيم: «خطی به درازی دو کيلوگرم»!

ر.ک. مجله چلچراغ، سال پنجم، شماره ۲۳۳، شنبه ۷ بهمن ۱۳۸۵، ص ۳۱
پ.ن. اصلاً ديگه لازم نيست به اين بالايی رجوع کنين، حالا ديگه می تونين به همين جا رجوع کنين.

2007-01-26T18:16:00.000+03:30

می دونی دلم يه ياری خواست که بياد با ذوق و شوق (نه هم يواشکی يا از رو حسودی احياناً) وبلاگمو بخونه، بعد نظر بده و تو نظرش حتماً بهم بگه عزيزم!!!

ههه ! چه آرزوی کوچولوی بی‌مزه‌ای. فقط يه لحظه دلم اين جوری خواست خوب!
آره خوب، کوچيکه؛ اما يه چيزی در حد غير ممکن هم هست!

2007-01-26T18:09:00.000+03:30

ديشب باز خواب پيرمرد شاعر را ديدم!
پسر بازيگرش به من می‌گفت سری هم به پدرش بزنم.
از وقتی فکر کردم از من دلگير است سراغش نرفتم! توقع بی‌جايی داشت؛ اگرچه دوستش دارم.

کمی ترسيده‌ام.
بار قبلی که خواب ديدمش همهء آنچه در خواب ديده بودم حقيقت داشت!!!
ترسيده‌ام اين بار.

... چرا اين طور حرف می‌زنی حالا عزيزم؟!!!

2007-01-22T12:40:00.000+03:30

پديده‌ها!

داشتم از اين کيوی‌های به روش جديد خودم حاضر و آماده حال می‌کردم که اين‌ها اومد تو ذهنم:

خيلی از چيزها هستن که برای نسل جديد ممکنه طبيعی جلوه کنن، اما هرگز طبيعی نيستن يا اقلاً نبوده‌ن.
اين اتفاق قطعاً در مورد نسل ما هم افتاده، يعنی چيزهايی بودن که ما «از اول» ‌داشتيم و هرگز به ذهنمون هم نمی‌رسيده که ممکنه اينها قبلاً نبوده باشن يا اگرم بوده‌ن پديده محسوب می‌شده باشن!
من هميشه به اين چيزها در مورد پدر مادر خودم فکر می‌کنم ،‌اما ... پدر مادرهای ما [من] که اغلب در اين مورد سکوت کرده‌ن؛ انگار کسر شأنشون مياد که بگن وقتی بچه بودن تلويزيون نداشتن يا مثلاً توت فرنگی نديده بودن (‌نديده بودن؟!)
اينه که من بعضی وقت‌ها پيش خودم بعضی چيزها رو تصور می‌کنم که ممکنه از قبل نبوده باشه، بعضی چيزها کنجکاويمو برمی‌انگيزه که از کی و چطور وارد ايران شده و مردم چه احساسی نسبت به اونها داشته‌ن؟! چيزهايی که امروز در حکم بديهيات هستن.

نمونه‌ش مثلاً اين که آيا پدران ما «موز» رو می‌شناخته‌ن؟ و اگه می‌شناختن از کی؟ اولين بارها مردم چی فکر می کردن يا چی می‌گفتن در موردش؟!
چرا بعضی از ميوه ها صفت «فرنگی» دارن؟ گوجه فرنگی،‌ توت فرنگی، نخود فرنگی،... آيا زمانی يه پديده محسوب ميشدن؟

مثلاً يکی از سؤال‌های اساسيم تا چند وقت پيش اين بود که قبل از خوردن «قهوه» مردم به رنگ «قهوه‌ای» چی می‌گفتن؟
آخر سر جوابمو - نسبتاً البته- تو ويکی انگليسی پيدا کردم که می‌گفت اصل قهوه مال کشورهای عربی بوده و از اون جاها به اروپا رسيده و تبديل به «کافی» شده. بعدم قهوه رو تو فرهنگ‌های عربی پيدا کردم که معنی شراب و نوشيدنی‌های نشاط‌ آور و مهيج به طور کلی رو می‌داده ... که البته دقيقاً اون سؤالو جواب نميده! فقط حدس می زنم که قهوه‌ای رو همون سياه می‌گفتن لابد؟! چون هنوزم پيرترها همين کارو می‌کنن.)

ما اما بر خلاف نسل پدر مادرامون دوست داريم از همه چيز حرف بزنيم و حالا می‌خوام از پديده‌هايی بگم که اين روزها ممکنه عادی تلقی بشن.

(يکيش مثلاً اين وضع حجاب و روابط تو دانشگاه‌هاست که زمان ما کمی تا قسمتی در دانشگاه‌های دولتی تابو به شمار می‌اومد.
حالا البته وضع برعکس شده و کسی نمی فهمه که اين از برکت دوران خاتمی بود که دانشگاه‌های سراسری اين طور ولنگ و واز شده‌ن و البته برعکسش دانشگاه‌های آزاد تازه ياد گير دادن‌هاشون افتادن!
سال هزار و سيصد و هفتاد و خورده‌ای - تو دانشگاه ما دختر و پسر تو سر و کلة هم می‌زدن (‌بخونيد روابط عادی انسانی داشتن)، اما دانشگاه ما يک استثنا محسوب ميشد.
همون سال - هنوز هم هر وقت پامو تو دانشگاه تهران ميذارم بدون استثنا يادم ميفته - من و لينا برای ديدن دوست پسرش رفتيم دانشگاه تهران. خودمون مثل بچة آدم مقنعه‌هامونو عين خر کشيده بوديم جلو. با وجود اين ملت يه جوری نگامون می‌کردن انگار از فضا اومديم! (‌فکر نکنين چهرة ناآشنا ديده بودن، ‌اصلاً تو همون حياط و محوطه هم، ... شايد فقط چون کمی ‌آرايش داشتيم!)
دختر پسرها با هم ديگه سلام عليک هم نمی‌کردن. توی راهرو بنده يک تو پوزی جانانه (نوع جديد تو دهنی) ‌از لينا جان نوش جان کردم که فلانی اون نيشتو لطفاً ببند؛ فکر کردی اينجام دانشگاه خودمونه؟ الان يکی بهمون گير ميده!!! (من فقط يه لبخند خفيف رو لبام آورده بودم!)
آخر سر تو راه پله‌ها دوستِ طرف مربوطه رو زيارت کرديم، ‌لينا جان با ادا و اصول و پشت به همديگه کردن و با هم حرف زدن بهش رسوند که بره آقای مورد نظرو صدا بزنه! تازه وقتی هم طرف اومد ساکت و صامت و با فاصله راه افتاديم رفتيم کيلومترها بيرون دانشگاه تا خانوم و آقا بتونن فقط به همديگه بگن سلام!)

ای بابا نمی دونم چرا به اين جا کشيده شد! من فقط می‌خواستم بگم يه زمانی تو روزگار نوجوانی ما «کيوی» هم يه پديده محسوب ميشده!
تو بچگيمون که ديگه نگو: مجله‌های «بوردا» رو ورق می‌زديم و با حسرت به اون ميوه‌های سبز خوشگل خالداری که لا‌به‌لای صفحه‌های شيرينی‌‌پزيش گذاشته بود نگاه می‌کرديم! کيوی برامون يه چيزی در حد «چه خوشگله، اين چيه» بود! شايد همون طور که مثلاً امروز ممکنه «استارفروت» رو فقط تو صفحة مجلات يا تو سفرهای خارجی ديده باشيم و قبلش بگيم اين خوشگلا چی‌هستن! ‌با اين تفاوت که اون وقت، سفر خارجی رفتن هم اين همه پيش پا افتاده نبود و حتی تا ترکيه رفتن هم واسه خودش کلی کلاس محسوب می‌شد!

به هر حال من اولين بار کيوی رو تو يه سفر شمال «ديدم» روی يک درختچه تو حياط ويلايی که اجاره کرده بوديم و هنوز يادم نرفته که صاحبش خانومی بود به اسم «باوی». البته اون فقط يه چيز خارخاری روی يک بوته بود و واسه ما حکم يک گياه تزئينی رو داشت،‌ خبر نداشتيم که توش از همون ميوه‌های «چه خوشگله، اين چيه» است.
چندين سال بعد از اون بود که کيوی وارد بازار شد تو بسته‌هايی شبيه شونة ‌تخم مرغ.
يادمه يه مغازه بود طرف‌های «سوپر چمن» که اصلاً فقط کارش فروش کيوی بود (‌اگه با عقل نوجوانيم درست فهميده باشم).

بعد کم کم کار به جايی کشيد که می‌گفتن تمام کشاورزا تو شمال زمين‌های برنج يا شايدم باغ‌های پرتقالو ريشه‌کن کردن و توش کيوی کاشتن(اين که از نظر کشاورزی اين ممکنه يا نه رو من نمی‌دونم،‌اما اين شايعه وجود داشت.)
يه کمی بعدتر ديگه بازار اشباع شد و از کيوی ترکيد.
بعد دوباره شايع شد که کشاورزای شمال بدبخت شدن چون کيوی ديگه طرفدار نداره و حالا همه حسرت باغ‌های مرکباتشونو می‌خورن!

يا مثلاً تو دوران کودکی ما موز هم يک‌دفعه تبديل به يک پديده شد!
شايعه اين بود که تمام موزهای جهان محصول کشور اسرائيله و به همين دليل وارداتش ممنوع!
اما اين دفعه ما «نخورده» نبوديم که از ما بگيرن و بدن به خورده و ککمون هم نگزه! چند سال قبل‌ترش موز اون هم از بهترين و درشت‌ترين انواعش يک ميوة معمولی بود و حالا ناگهان ...
چشم اميدمونو - تازه اون هم بعد از چند سال بی موزی کشيدن- دوختيم به اون موزهای سياه و چروکيده و ريزی که نمی‌دونم از کجا (‌بلوچستان؟) می‌اومد و خوب خوب يادمه نفری يه دونه‌شو بابا از کنار خيابون خريد «دونه‌ای» شست تومن!
و دلار اون موقع قطعاً زير شست تومن بود.

خلاصه که اين بود ماجرای جواديت ما، تا جواديت بعدی -اگه چيزی يادم اومد- شما رو به خدا می‌سپارم.
برين با کيوی و موز و توت فرنگی و آناناستون خوش باشين.
بخوريد و بياشاميد ولی اسراف و زياده روی نکنيد.
لئن شکرتم لأزيدنّکم! (خانومای با سليقه ميدونن اين يعنی چی!)

شما از اين پديده‌ها سراغ ندارين؟

2007-01-21T23:59:00.000+03:30

هی پسر! چقدر من خشن بوده‌م اون روز آخری!
اتفاقاً آخرين پستی هم که می‌خواستم بنويسم و نيمه کاره پاکش کردم دقيقاً همين بود که پايان نامه‌مو بنويسم، يک کمی درست ميشم. اين استرس آدمو بداخلاق می کنه، اين استرس آدمو می‌کشه.
... به هر حال امروز يه جور خيلی خيلی خوبی سبکم. از اون مدلها که دلم می خواد از پنجره بزنم بيرون و واسه خودم تو آسمون پرواز کنم.
اصولاً همه چی به پنجره ربط پيدا می کنه اين روزا. پريروزا انقدر بد بودم که می‌خواستم از پنجره بپرم و با مخ بخورم رو زمين و امروز انقدر خوبم که می‌خوام از پنجره بپرم بالا تا روی ابرها!

... خوب ... اون استاده بيچاره هيچم شارلاتان نبود. من شايد بيخودی تمام اين سا‌ل‌ها فکر کرده بودم شارلاتان باشه!
به هر حال امروز بالاخره رفتم ديدمش. اونم من و پايان نامه‌مو ديد البته.
نظر اول که پسنديد. خدا کنه بعد از خوندنم همين جوری خوشش بياد!
دنبال کارهای ثبتشم رفتم و به يه جاهايی رسوندمش بالاخره، اما راستی راستی نفسم بريد. نابود شدم از بس از اين اتاق به اون اتاق و از اين دانشکده به اون دانشکده پاس داده شدم. تقصير کسی هم نبود البته. خودم بيشتر از همه مقصر بودم. (نبايد کارا رو ميذاشتم واسه آخرين ثانيه‌ها که اين طور لب مرزی گرفتار بشم. اما عجيب عجيب که هر چی فکر می‌کنم خودمم نمی‌فهمم چرا اين اتفاقها واسم ميفته!!!
انگار يه جوری سرنوشت اين باشه که من هرچی هم دست و پا بزنم باز دقيقه نودی بشم!)
من از بيستم آماده بودم، اما اين که چرا همه چيز تا سی‌ام به تأخير افتاد ... واقعا هيچی يادم نمياد... خوب چرا ... به جز اين که: سه روزشو مامان پيله کرد که منو ببر بانک، منو ببر شهروند، منو ببر ... نمی دونم کجا. و من دلم به رحم اومد!
دو روز يا سه روزشم به خاطر درگيريام با بی اف گرامی در حال له‌شدگی و مردگی بودم. خوب .... بازم يه چند روزی می مونه اين وسط ؟
آهان يه دو سه روزم به خاطر پرينت غلطی که اون جوجه دو روزه‌هه واسم گرفت به تعطيلی و دوباره کاری پرينت و اين حرفا گذشت.
اما ...
نه اينو جدی جدی ميگم. هرگز نتونستم بفهمم چرا خودم همه کارها رو اين جوری خراب می‌کنم جوری که مردم فکر کنن از رو بی‌خياليم بوده!

به هر حال امشبو جشن گرفته‌م ! بعد از مدتها غذای بيرون خوردن، يه ماکارونی خوشمزه درست کردم، يه دوش خوشگل با موهای صاف نکرده (‌و معنی و مفهوم آن اين است که فردا قصد بيرون رفتن ندارم!)، يه چايی حسابی بدون ترس از بی‌خوابی، يه شيرينی خامه‌ای قيفی خوشمزه، يه سالاد ميوه ... (‌بترکی،‌همة‌ اينا رو خودت خوردی؟!)

آهان راستی : درسته که ممکنه ويتامين ث ش حيف و ميل بشه، اما هيچ وقت در زندگيم انقدر از کيوی خوردن لذت نبرده بودم: يه دفعه چهار پنج شيش هفشده تا کيوی رو پوست بکنيد، قاچ کنيد و بريزيد تو يه ظرف در بسته. بعد هر وقت هوس کيوی کرديد بی دردسر پوست کندن، حاضر و آماده از همونا نوش جان کنيد. خوردن پردردسر کيوی تبديل ميشه به آسون‌تر از هلو!
خيلی وراجی کردم. چراشو نمی‌دونم. فقط مصداق بارز کلمه وراجی.

2007-01-18T16:57:00.000+03:30

آدم‌های عوضی گاهی تو اولين برخورد خودشونو نشون ميدن! دارم براش توضيح ميدم که آموزش گفته پژوهش بايد نامه بده تا ما بفرستيم کميسيون.
انصافاً معنی «بايد» تو اين جمله واضح نيست که داره يه روال قانونی رو توضيح ميده؟!
مردک برگشته با لحن طلبکار ميگه هيچ بايدی وجود نداره! اگه ما لطف می کنيم کار دانشجو رو راه ميندازيم...

تو اون لحظه چون اصولاً قبلاً هم گفتم که با بوشوگ فاميلم می‌خندم و ميگم منم منظورم همين بود، يعنی که قانونش اينه. اما تو راه که دارم دست خالی برمی‌گردم يه صدايی تو ذهنم می‌پرسه «واقعاً؟!»
بعد ميام اصرار کنم که يه نامه دستمو بگيره برای امروز، چيزهايی رو که مسؤول آموزش گفته بايد بگيرم براش ميگم؛ موقعيتمو اون جوری که آموزش گفته براش شرح ميدم، اونم نه طولانی ها، من اصولاً به قول مامانم حرفو بايد با فورسپس از دهنم کشيد بيرون!
هنوز دو کلمه نگفته‌م که باز حمله می کنه: خودم می دونم خانوم. ما کارمون اينه، تو داری واسه من ميگی!!!

خوب عوضی چه جوری بهت بگم که دقيقاً چی ازت می‌خوام؟!

2007-01-18T16:44:00.000+03:30

ديدن يه آدم رذل همين جوريش به اندازه کافی تأسف برانگيز هست؛ اما ديدن يه آدم رذل ظاهرساز وقتی ديگه لزومی نمی بينه ظاهرسازی بکنه تعجب و تأسفو با همديگه مياره!
هی مجبوری مات و مبهوت راه بری از ته ذهن و دلت هم زمان تعجب و تأسف بکنی، هی مبهوت آه بکشی و بگی «پوف ف ف که عج ج ب يه آدم می تونه رذل باشه! ...آخ که چقدر يه آدم می تونه رذل باشه!»

نه واقعاً چه قدر يه آدم می تونه رذل باشه؟!

2007-01-18T00:39:00.000+03:30

آخ آخ ، يه فکر مشعشعی پريروزا که نشسته بودم جلو تلويزيون به مخم خطور کرد، گفتم الان بنويسمش که يه وقت بشريت محروم نمونه، برخوردار بشه از اين موهبت! (در واقع می خوام استعداد بالقوهء پرزيدنت شدنگیمو(!) نمايان بکنم!)
ميگم هی همه می نالن که منابع کمه، صرفه جويی کنين، برای نسل های آينده هم نگه دارين،
اولاً که نسل های آينده بی جا کرده میخواد هنوزم از همين منابع محدود ما استفاده بکنه، قاعدتاً بايد اين چيزا واسش پيش پا افتاده شده باشه و به اين منابع ما يه جورايی بخنده ديگه! (فکر کن پدرجدهای ما می خواستن فکر ما هم باشن برامون پشکل تو انباراشون ذخيره کنن که زمستونا يخ نزنيم!!!)
خوب ثانياً هم اين که چطوره بشريت دست به دست هم بدن خودشونو مقطوع النسل و منقرض کنن عوضش آی ی ی حال کنن از اين منابع موجود آی ی ی حال کنن که خودشونو خفه کنن!
بعدشم راحت برن قاطی دايناسورها و خلاص!

نه جون من واج آرايی حرف خ رو حال می کنی؟!

2007-01-17T23:59:00.000+03:30

خودمو کشتم، پا شدم پايان نامه رو تر و تميز و سيمی شده (البته فقط در ظاهر وگرنه نيمه دومش پر از غلط غلوطه و کليش ناقص!) هلک هلک بردم دانشگاه که امروز هر دو تا استادا هستن، در يک حرکت دو تا امضا رو می گيرم! فکر می کنين با چه صحنه ای مواجه شدم؟
خوب معلومه: کلاسها تعطيل بود و فقط بچه های يک گروه ديگه امتحان داشتن!!!
اين يعنی فاجعه. اون وقت ِروز کار ديگه ای هم نمی تونستم بکنم جز اين که بيام خونه و وبلاگ بخونم!
نه واقن! اين بچه منگل نيست که نمی فهمه اين وقت سال دانشگاه ها تعطيلن؟!
اون وقت بايد به اين اصلاً مدرکم بدن؟!
ای خاااک

ولی جداً حالا چه خاکی تو سرم بکنم؟!

پ.ن. خوب چون احتمالاً در دسترس ترين و خوشبوترين خاکی که ممکنه بشناسيم خاک رسه من عجالتاً همونو استفاده می کنم. مسابقه هم تموم شده، قرعه کشی انجام شد، به خاک هايی که بعد از اين تاريخ برسند به هيچ عنوان ترتيب اثر داده نخواهد شد.

پ.ن.2. آی ی ی از اين کلمهء "عجالتاً" که منو ياد معلم دينی های دبيرستان ميندازه حالم به هم می خوره! اما عجالتاً کلمهء بهتری سراغ ندارم که به جاش استفاده کنم و همون حسو هم القا بکنه!

2007-01-16T00:47:00.000+03:30

و پايان نامه کماکان تعطيل است!
به هيچ عنوان نمی تونم کار کنم، يه ذره هم اهميت نميدم که پس فردا چی بايد به اون استاد عوضيه نشون بدم. تا فردا صبحم مسلماً اوضاع درست نميشه.
اصولاً اوضاع ديگه درست نميشه.
دلم يه وبلاگ اشک در بيار می خواست امشب. گفتم سر زير تيغ حسابی گريه هامو خالی می کنم، اما يه کمی دير رسيدم و به اندازه کافی گريه نکردم!!!
تو اين دو سه هفته که با مامان می ديدمش هی فکر می کردم تو اين سريال تمام مدت آدم احساس می کنه گلوش زير تيغه از بس که بغض خفه ت می کنه!

فکر کردم آگهی بدم به يک آدم خيرخواه در نقش لولو سر خرمن به مدت يک هفته نيازمنديم!
يکی که يک هفته بشينه روزی دو سه ساعت بالا سر من و وادارم کنه کارامو تموم کنم!
اما خوب ... ديگه فرقی هم نمی کنه.

2007-01-16T00:40:00.000+03:30

اين دفعه با دفعه های ديگه فرق داره؛
من مطمئنم که اين دفعه با دفعه های ديگه فرق داره.

2007-01-15T13:35:00.000+03:30

خوب همينه ديگه! بهانه درست کردم واسه خودم که باز پايان‌نامهه رو بی خيال بشم!
اينم از امروز! تو بگو حتی يک کلمه!
...سی‌ام ديگه شوخی بردار نيستا!
نبايد ديروز دعوا رو شروع می کردم. بايد يک ماه ديگه هم فقط، ‌همون جوری کج دار و مريز ادامه میدادم، کم که نمی‌شد ازم؟!

... هی داشتم به مغزم فشار می‌آوردم که الان زنگ زد چه اصطلاحی به کار برد،‌ دوباره زنگ زده همون اصطلاحم تکرار می کنه:‌
"درد ِ دلت خوب شد؟"
ما اين جور موقع ها میگفتيم "راحت شدی" يا "...خنک شد؟".
خلاصه منظورش همونه!

هاها ! يعنی می دونه که ترتيب خانوم صالحی جونشم امروز دادم يا نه؟! بفهمه طلاقم ميده!
نه انصافاً شما زنگ بزنين به موبايل همکارتون،‌ همسرش برداره، قطع می‌کنين؟!

2007-01-15T11:19:00.000+03:30

حرف بدی زدم باز؟ اِ مگه ديشب نگفتم بی‌خيال اين يه قلم جنس بشيد؟!
آهان، من خواستم بگم، بلاگر نذاشت؛ بفرماييد، همين جاست تو گوگل دسکتاپم:

"حال ديروزم با امروز ...
نه اصولاً من می‌خوام بدونم چرا من اصلاً ثبات رأی ندارم؟ يعنی که بابا يا طرفو دوستش داری يا نداری ديگه، اين چه مدليه که من يه روز دلم واسش تاپ تاپ می کنه، يه روز حالم ازش به هم می‌خوره؟
... خوب می‌دونی ...
دارم سعی می‌کنم که کمتر روزمره بنويسم، اما خيلی هم نمی‌شه،...
چيزه، اون قضيه فحش ندادنو بی‌خيال شين جون جدتون! فقط فحش‌هايی رو که از اون ياد گرفتم نميدم، خوب؟!
آخه بابا من چه جوری می‌تونم وقتی مث سگ از دست اون جوجه دو روزه تو دفتر فنی عصبانيم هيچی نگم و صدامم درنياد؟!
مرتيکهء ...ء ... برداشته فونت پايان‌نامه‌مو عوض کرده يک کلمه هم حرف نزده! تمام کاراکترام به هم ريخته، يعنی هم دو روز عقب افتادم تا تعطيلی بگذره و دوباره پرينت بگيرم، هم بايد 200 صفحه پرينتو صاف بندازم تو سطل آشغال! تازه همچين واسه من ژستم می‌گيره که انگار اون می‌فهمه من نمی‌فهمم! می‌خوام بزنم تو گوشش [می‌بينم بچه‌س، گناه داره!!! ؛)] ... نه واسه اشتباهی که مطمئنم مخصوصاً کرده، چون احتمالاً فونت منو نداشته رو سيستمش؛ اونو تو خونه تازه فهميدم! واسه لحن بی‌ادبانه و ادعاش در حالی که هيچی بارش نبود! (...اين احساس بزرگتری هم منو کشته، هی می‌خوام به يارو بگم بچه نی‌نی تو تو شيکم مامانت بودی من گزارش تهيه می‌کردم تو دانشگاه؛ که البته يارو اينو از ظواهر امر متوجه نميشه به هيچ عنوان!)
جداً می‌خواستم بدونم چرا هر چی الاغه* احساس می‌کنه توانايی کار با کامپيوترو داره و پا می‌شه ميره تو صنف کارکنان کامپيوتر! (اون آقايی که سيستم جديدمو می‌بست پارسال يه وردست داشت همين جوری پاک ِپاک، همين جوری پرمدعا!)"

* با عرض معذرت از حضّار گرامی، دقت کنين که اين گزاره به هيچ عنوان عبارت "و برعکس" نداره‌ها، يعنی هر کی تو صنف کامپيوتره لزوماً درازگوش نيست و اصولاً من غلط کرده باشم چنين حرفی رو بزنم، توجه دارين که؟!

2007-01-15T10:53:00.000+03:30

کاش اقلاً اين يک هفته رو هم صبر می کردم و بعد اين عمليات انتحاری رو مرتکب می شدم!
... شيطونه ميگه در يک اقدام فوق انتحاری برم زن اين پسر فاميلمون بشما!
اصولاً جز اين که قدش کوتاس و کله ش مو نداره من عيب ديگه ای ازش نمی شناسم! (که اين دو تا آيندهء آقای متحول هم هست!) وای من بايد يه روز اون فحش نامهء "کچل ِکوتوله با چشمای {سانسور*}خروسی" رو براتون بذارم حالشو ببريم! اِ ... نه ببخشيد، از همين جاش که سانسوری باشه بقيه ش ديگه معلومه چی ميشه!

... مرتيکهء دبنگ دوباره داره تمام سلولهام می لرزه از پس لرزه های آزاراش!

مامان پسره ميگه نکنه منتظر دکتر نشستی، انقد سخت نگير، يه آدم خوبی بود دکترم نبود باهاش ازدواج کن!
نميگم هه هه، من احمق يکی از شرايطم اين بود که طرف دکتر نباشه!

د، بچه پررو همين الان که دارم می نويسم، زنگ زده ژستم گرفته واسه من! انگار من گناه کبيره ای مرتکب شدم و حق هميشه با اونه!

... بعد اين دخترا رو ديدين اکثراً تو سريال های تلويزيونی، که يکی می خواد بهشون پيشنهاد ازدواج بده، تا سه قرن بعدشم شستشون خبردار نميشه...
فقط می خواستم بگم من هرگز اونا رو درک نکرده م!
اصولاً قلابين، نقش بازی می کنن به نظرم؛ چه تو فيلم، چه تو واقعيت!

2007-01-15T03:49:00.000+03:30

خوب از اولش من اومده بودم اون ماجرای کم شدن ساعت کارو بگم که ته و توش تقريبا درآورده شده!
آخه آدم واسش سوال پيش مياد اين جور وقتها ديگه : چرا منو نخواستن؟ (در اين مورد کمتر خواستن!) نکنه کارم بد بوده؟
نکنه صبح ها دير رسيدم؟ نکنه مامانها ناراضی بودن؟ نکنه ...

امروز که فهميدم رئيس بزرگ رفته امريکا تازه دوزاريم افتاد!
پس قضيه اين بوده!
خوب اين رئيس ِبزرگه که فکر می کنه من خيلی آدم مفيدی هستم و دوست داره هميشه کلاسای منو زياد کنه و حتی برام کلاس بزرگسالم ميذاره!
بعد از طرف ديگه اين رئيس ِکوچيکه که سرش حسابی تو حساب کتابه و منتظره ببينه کجا ميشه از آب کرهء بيشتری گرفت!
خوب حالا که رئيس بزرگ نيست ...
پرداختی من اگه نصف بشه بقيه پولش چی ميشه؟
حتی اگه من می گفتم نميام هم کک کسی نمی گزيد. اصلاً رئيس بزرگ از کجا می فهميد که من از کی نيومدم و چرا و ...!
نگفتم يه جوری گفت که من بگم نه نمی يام!
البته اينا فقط حدس و گمانه، ولی به نظرم می تونه واقعيت هم داشته باشه! به هر حال در اون حد که خواستن مخارجو کم کنن حقيقت دارد.

2007-01-15T03:11:00.000+03:30

من هنوزم دلم برای اون اديتور قديمی بلاگر قبل از گوگلايز شدنش حسابی تنگه. هيچی هرگز نتونست جای اونو بگيره، هيچی هرگز اندازهء اون با حروف فارسی سازگار نبود.
می بينين چه غلطی کردم الکی الکی اومدم خودمو آپ تو ديت بکنم!
از بس که پريشب سرم بازی درآورد که حتماً بايد جديد بشی تا بذارم بری تو وبلاگت!
الان سه ساعته واسه يک پست کوچولو که می خواستم بنويسم و برم بخوابم با اين بلاگر مثلاً جديد سروکله می زنم که مرحمت بفرمايند ما را مس کنند!
که نمی کنند!
عين صفحه های فيلترينگ ايران، يه جای خالی هم که بشه طرفو به فحش بکشی توش پيدا نميشه!

... من که چيزی بهش نگفته بودم که بخواد اون جوری قيل و قال راه بندازه؟!
اصولاً عمل بايد با عکس العمل تناسب داشته باشه! وقتی عکس العمل خيلی زيادی و اغراق شده است، ...
وقتی تو ميگی "هوی" اون ميگه آی ی ی ملت اينجا دارن منو به خاک و خون ميکشن، ...
يه ريگی قاعدتاً بايد تو کفش طرف باشه!
من اينطوری فکر می کنم و لاغير!
اون بخش و لاغيرش اتفاقاً از همه جاش مهم تره.

اينم از لج بلاگر که نذاشت من حرفامو بزنم.

آهان، و يه نکتهء ديگه: اصولاً عکس العمل ماکرو از هر نوعش که باشه ، شک برانگيزه!
حالا يه دفعه يکی پيدا بشه به تو ابراز عشق فراوان بکنه! فراوانا!!! خوب تو نبايد از خودت بپرسی که "آ ماشال لاه، تو کجا بودی تا حال لاه"؟!
من که ميگم بايد بپرسی!

2007-01-09T23:59:00.000+03:30

من به طرز عجيبی الان خوبم! انگار هيچی نمی تونه مانعم بشه که اين تصميم کبرا رو عملی بکنم يا اون کارايی رو که دوست دارم انجام بدم و غيره! (حس بی عرضگی البته کماکان سرجاشه ها!)
... نه! اصولاً يه چيزی رو تازگی ها کشف کردم: اگه تولدمو يه روز قبلش (يعنی شب تولد) برام جشن بگيرن خيلی خوشحال ترم؛ ديگه روز تولدم غمگين نميشم و هی منتظر يه اتفاق مهم غيرمنتظره نيستم که وقتی هم نيفتاد غمباد بگيرم!
تازه هر جشن و تبريک اضافه ای هم که بعدش برسه (مثل امروز) ديگه يه چيز فوق برنامه است که خوشحال ترم می کنه!
خلاصه جز اين که به کلی فکر پايان نامه رو هم کنار گذاشتم و سرمای سختی هم خورده م، ... در کل خوبم، مرسی!

2007-01-09T23:58:00.000+03:30

در اين روز عزيز، که روز تولد ماست، معلوم نيست چطور شده که به تکاپو افتاه ايم!
از صبح به قدر يک ماه لباس شستيم و جمع و جور کرديم، بعد بی خود و بی جهت افتاديم به جان ايميلمان: چه خبر بود!
تمام ايميلهای دوران افسردگی، تبريک عيد دو سال پيش، تبريک تولد سال 2004 !!!
تصميم کبرای اين تولد اما:
1. سعی بليغ می کنيم ديگر ايميلی را نخوانده يا بی جواب نگذاريم؛ چاره کار کمی کم کردن مايهء خجالت است که بزرگ شده ايم اين روزها و کم می شود خود به خود!
تصميم کبرای دوم: فکر می کنيم به کمتر کردن کلمات رکيک از فرهنگ گفتاری و حتی تفکريمان!
آثار همنشينی با آقای متحول را محو می کنيم کم کم !
البته برنامه اين دومی يک ساله نيست، سرعت پايين برايش در نظر گرفته ايم که سنگ بزرگ نباشد.(و تازه در حد معقول)
درس هم يک کلمه نخوانديم! سه روز است الان!
بلاگر هم بند آمده امروز! در گوگل دسکتاپ می نويسيم.
اين طرز حرف زدن مسخره هم نمی دانيم چرا الان دارد می آيد! گذاشتيم بيايد بلکه برود بی مزه!

2007-01-09T23:57:00.000+03:30

اين مال ديروز پريروزه!

دوباره زدم تو کار مستجاب الدعوگی!
شايد بهتر بود چيز ديگه ای آرزو می کردم غير از ديدن جناب مير فخرايی و مرخصی اين سه شنبه!
آيا احتمالاً کسی زيرآب منو ... آره؟!
يه جورايی مشکوک می زنه آخه !
بفرما! من که گفتم تا يه روز مرخصی بگيرم ميندازنم بيرون!
حالا هم ساعت کاريمو کم کردن، هم عملاً حقوقمو!
وقتی قراره "جلسه ای" حساب کنن من که نميام از کارم کم بذارم، اما اونا نرخو جوری انتخاب کردن که پول دو ساعت و نيمو بدن، در حالی که کلاسهای من سه ساعته است!
خوب تو همون لحظه که متوجه نشدم؛ اما اونم انگار يه جوری گفت که من بگم نه! و منم نگفتم! ... خوب دلم واسه بچه هام تنگ ميشه واقن. وقتی می بينم يک جلسه نبودنمو اين جوری حس کردن و کلی ابراز دلتنگی می کنن که چرا نيومدی يه ريزه خستگيام يادم ميره، و اين جينگولک بازی ها و جنگ اعصابها هم.
اونام خوب دندونای منو شمردن، همين سر ماه بعد اگه نگفتن يه چيزی هم دستی بده اگه می خوای اين جا کار کنی!
نه واقعاً، مگه با اين ساعت محدود، ديگه وجود من اصلاً اون جا فايده ای داره؟

عوضش رامکال جان قول داده فارغ(!) که شدم خودش منو بذاره سر کار!
هی ميگن واسه چی باز با اين موندی! خوب امروز نيم ساعت ديدمش کلی آروم گرفتم.
يک عالمه با هم خنديديم و گريه کرديم!
يعنی نه گريه نکرديم، من خواستم بغض چندين روزه مو باز بکنم يه اشکی هم ريختم، اما اون مسخره بازی درآورد و نذاشت!
اگه من همون منِ ِ قديم بودم هيچ وقت واسه اين که نذاشته با گريه آروم بگيرم نمی بخشيدمش.
به شوخيی هم که وسط ناراحتی من کرده بود هرگز نمی خنديدم.
اما من ِجديد بهم گفت جلو اين گريه نکن، حتما گريه ت اذيتش می کنه که نمی خواد ببينه؛
بذار اين دفعه با خنده آروم بگيری!
کلی آدم شدم به خدا! ميشه آدم خودشو عوض کنه. ( اما فکر کنم فقط يک کمی بشه!)
... فقط حيف که يکی از همکارامو که خيلی دوستش داشتم، با اين تغيير ساعت ديگه نمی بينم.
شماره شو دارم البته، ولی شعور اجتماعيم پايينه، بلد نيستم باهاش ارتباطمو حفظ کنم!

پ.ن. وقتايی که خوابم مياد حوصلهء نيم فاصله ندارم، گرچه کمبودشو احساس می کنم!
پ.ن.2. نمی دونم چرا اينو دارم پابليش می کنم، شايد چون خوابم مياد حاليم نيست!

2007-01-06T23:11:00.000+03:30

می دونی خيلی وقتها از ساليان پيش، به اين فکر کردم اگه آدم بشينه از صب تا شب جلو تلويزيون - يا کامپيوتر و هر چی دوست داره- جاه طلبی هم نداشته باشه، ... فقط و فقط هر کار دلش خواست بکنه چی ميشه؟ اصلاً خوبه يا بد؟
... بديش اينه که هميشه لحظات ناکامی و شکست بوده اون وقتهايی که اين فکرو کردم!

نه واقعاً نميشه ديگه!
من خودمو به در و ديوار می زنم و اين زندگی درست نميشه ديگه!!!
هميشه هم همين طور بوده.
اصلاً شايد توان من بيشتر از حمال شدن نيست؟
... آخه بدبختی در اون حدم نيست با اين کمر درد گاه و بی گاه!

2007-01-06T22:53:00.000+03:30

من له شدم يعنی!!!
آخه پس من به چه دردی می خورم آخه؟
يعنی مگسم فهميد وجودش چه فايده ای داره ، من نفهميدم!!!
الان ديگه نمی گم چقدر حالم بده که دوباره يادم نيفته؛ اما انصافاً يه پروردگار انقد می تونه منگل باشه که چنين شاهکاری با خلقت من به خرج بده؟!

رفتم پيش مشاورم. يعنی زد له و پهم کرد تموم شدم رفتم پی کارم!
نصف آشغال هايی رو که اين همه وقت خودمو کشته بودم ريخته بودم تو پايان نامه م قلع و قمع کرد. بعدم گفت اگه تونستی امضای مدير گروهو بگيری منم امضا می کنم!
خوب حالا مدير گروه هم يک آدم ِ ...
من اصلاً هيچی نگم بهتره! فقط اين مدير گروه تنها استاديه که من نتونستم هيچ گونه رابطه قلبی در اين چند سال باهاش برقرار کنم! ( يعنی به نظر من آدم شارلاتانی اومده هميشه و نمی تونم مثل استادم دوستش داشته باشم!) حالا شانس من بدبخت بايد بزنه و اون بشه مدير گروه، اونم به جای کی؟ به جای استاد راهنمای بنده!

خوب حالا تو سه روز، من چه جوری هم اين همه تغييراتو تو پايان نامه م "اعمال" (!) کنم، هم امضاهای اين سه نفرو بگيرم، هم پژوهش و آموزشو راضی کنم ثبت نامم کنن ...
بدبختی هر دو روزشم روز کاريمه، يه روزم اون وسط تعطيل!
ترس ... ترس ... ترس .. من نمی دونم اين ترسو اگه از من می گرفتن چی ميشد؟!
يعنی وقتی فکر می کنم خوب اون يه سال و نيم اول قبول، تو اين يه سال اخير واسه چی پايان نامه مو ننوشتم، به تنها دليلی که می رسم همين ترسه!
می ترسم بازم نرم سر کار، ببينن بود و نبودم فرقی نمی کنه ، کارمم از دست بدم!!!

آخ آخ اينم بگم که به مجموعه امشب اضافه بشه:
و من نمی گذرم از اون زنيکه ای که شغلش پاچه گرفتن دم در دانشگاه است!
امروز - و بسياری روزهای ديگه در اين دو سه هفته اخير - من از دانشگاه رفتن محروم شدم فقط از ترس اون!
يعنی بيرون بودم، دانشگاه های ديگه رفتم، کتابخونه رفتم، حتی اون يکی ساختمون دانشگاه خودمون هم رفتم، اما وقتی وسط اينها خواستم دانشگاه هم برم چون فکر کردم باز به مانتوم گير ميده، نرفته م !!!
اينم از شانس خوشگل ماست ديگه که حالا هم که همه فقط مونده با بيکينی برن دانشگاه باز زنيکه به من گير ميده که کاپشنت کوتاس نميشه بری تو !
صد تا مانتو کوتاه تر از کاپشن خودم در همون لحظه نشونش دادم، اما کسی که شغلش پاچه گيريه خوب معلومه پررو تر از اين حرفاس که از رو بره!!!
... من به خدا با دزدها و قاتل ها [و صدام يزيد کافر] هم همدردی و هم ذات پنداری می تونم بکنم، ولی با اين کماندوها هرگز!
يعنی شما متوجه تلاش بی وقفه شکست ناپذير قابل تحسين من برای نياوردن يک کلمه آب نکشيده ستاره دار قبل از کماندو حتماً باشيد!

2007-01-02T23:55:00.000+03:30

آخ من هلاکم، من هلاکم !
جناب آقای اسماعيل ميرفخرايی
آخه شما نميگيد سه‌شنبه‌ها روز کاری منه، من چه جوری شما رو رو صفحه تلويزيون ول کنم پاشم برم سرکار؟
آخه من بگردم دور شما ...
آخه من هلاک شما بشم ...
آخه من ...
آخه ...

2006-12-31T14:10:00.000+03:30

مدل جديد تقلب و حواس من!
از رنگ و عطر و مزه‌ و بسته‌بندی و ... بقيه چيزاش متوجه شده بودم اين چايی تقلبيه، اما رو جعبه‌شو نديده بودم!
بيشتر وقت‌ها از سوپر فاز ۳ خريد می‌کنم، راه ماشين‌رو داره و مجبور نيستی خريداتو پياده تا خونه خِرکش کنی.به علاوه وقتی ميری تو پارکينگ ديگه خيالت راحته که رفتی خونه و من ديگه حوصله‌م نمی‌کشه که دوباره واسه خريد بزنم بيرون.
همين چند وقت پيش يه دونه از اين چايی‌ها خريدم و وقتی بازش کردم اون‌قدر از تقلبی بودنش مطمئن بودم که همون‌طور نصفه گذاشتمش کنار و يک چايی ديگه رو که بابا خريده بود باز کردم. به هر حال اونم تموم شد و من که حوصله يا وقت خريد نداشتم همون نصفهه رو هم به خورد ملت (‌و البته در رأسش خودم) دادم و صدام در نيومد با اين که مطمئن بودم اين چايی تقلبيه.
بعدم دوباره يادم رفت اين چايی تقلبيه رو از سوپر فاز سه خريده بودم و همين که رفتم اون جا گفتم يه چايی هم برام بياره. البته درست همون وقت که گفتم يادم اومد اما فکر کردم نميشه بگم «نه نه چايی های شما تقلبيه!»،‌چون ازم می‌پرسه طبق کدوم شواهد و من چيزی ندارم که بگم! نمی‌تونم بگم من اين‌طور حسّ می کنم که!!!
الان که باز دوباره چايی‌ها تموم شد و رفتم اون بسته رو باز کردم تازه چشمم به نوشته‌های روی جعبه افتاد:
ْ(عکسشو ميذارم)
چای احمد دادخواه!
رو درش هم توضيح داده که محصولات چای احمد دادخواه ... در بسياری از نقاط کشور و فروشگاه‌های معتبر به فروش می‌رسد و مورد استفاده مصرف کنندگان محترم قرار دارد و از اين ادا اصول‌ها!

!!حالا هی به حس من اعتماد نکنين!

ديشب خانوم وراجه بود تو «کتاب‌فروشی هدهد»!‌ الان دقيقاً‌ همون احساسو دارم! اما اگه حجم عظيم مطالب ناراحتتون کرده بايد بگم توجه دارين که من نهايـ‌ت ده روز وقت دارم پايان نامه بنويسم!
يعنی يه چيزی تو مايه‌های شب امتحان.
تازه زياد زيادم می‌نويسم که زودتر اون نامطلو‌ب‌ها بره پايين و شب‌ها راحت تر بخوابم!

2006-12-31T02:50:00.000+03:30

عکسهای کودکيم
تصويرها، تصويرها،
... تصويرهايی جز نقش‌هايی در ياد،
نقشی بر کاغذ جستجو می‌کنم؛
... و عروسک‌هايم
دوباره زنده می‌شوند آيا، با مردن صدام؟
و من دوباره پنج‌ساله می‌شوم آيا
با رفتن صدام؟! با رفتنش؟!

... ويرانی، ويرانی، ويرانی، ...

عروسکهايم، عروسکهايت
دوباره دربه‌دری را
تجربه می‌کنند !
خانه‌های بغداد را زير‌ و رو نکن
عکسهايم سوختند!‍

Wednesday, April 09, 2003

2006-12-31T02:26:00.000+03:30

نخير آقا باور کنيد اين ژست روشن‌فکری نيست. من از مردن صدام غمگين می‌شوم.

2006-12-30T23:57:00.000+03:30

من غلط کردم،‌و بسياری چيزهای فراوان ديگه هم نوش جان فرمودم ... که گفتم می‌خوام با اون ازدواج کنم!
خدايا ميشه اون حس وحشتناک بد تلخ دوست‌ نداشتنی رو از من ديگه هيچ وقت نگيری وقتی که امروز تو بيمارستان می‌خواستم فقط هر چه زودتر از اون محيط،‌از پيش اون آدم‌ها فرار بکنم.
ای وای ... خواهش می کنم اون حسو ديگه هيچ وقت ازم نگير!
تو اتاق حس کردم الانه که بالا بيارم.
اون آدم‌ها،‌اون رفتارها،‌...
می‌خواستم با فاصله وايستم کسی نفهمه منم با اونا هستم!
... بايد نگم؟
اگه نگم يادم ميره دوباره خر ميشما! گفتنش خوب نيست؟
خوب ميگم اختلاف سطح فرهن... ها؟‌اينم نگم؟ باز داری خر ميشی پس؟ ...
نه. نه. نه؛اينو هزار صفحه بنويس.
... محبت يه چيزه، خجالت يه چيز ديگه.
نع. فقط واسه اين که چيز ديگه‌ای نگم فقط نعععععععع

2006-12-30T00:41:00.000+03:30

حالا بی شوخی از اون خل بازيا که بگذريم،‌ آدم دو سه قدمم که عقب ميره تا همين زمان حتی اخوان يا علی حاتمی هم حتی،‌ قوّت گرفتن اون نگاه مردسالار بدجوری اذيت می‌‌کنه! از طرفی هم باعث خوشحاليه البته که حالا ديده ميشه اين چيزا. و يعنی حتماً الان نيست يا کمتر شده که ديده ميشه! به چشم اومدنش می‌تونه اميدواری از بين رفتنشو بده که اين بخشش خوبه. ولی اين که مثلاً ببينی شاعر محبوبت نگاه مردسالار داشته يا فيلم‌سازی که می‌خوای راجع به‌ش بنويسی،‌... يه کمی ناراحت کننده است:

ديشب داشتم واسه دختره حسن کچل علی حاتمی رو می خوندم که خودم و خواهربرادرام باهاش بزرگ شده بوديم:
از همون اولش هی ديدم انگار دلم می‌خواد سانسور کنم:
«بی‌بی ديد تو خونه موندن واسه مرد کار نميشه»!
يعنی واسه زن ميشه پس؟
خدا رو شکر دختره هی مخمو خورد که ميشه اينايی که می خونی معنياشم واسه من بگی(!)... ای بابا ... که ديگه قيد خوندنشو زدم!!! وگرنه کار به جاهای باريک‌ترهم می‌کشيد اون جا که می‌گفت:
«زن بايد خوشگل باشه، ‌سفيد و کمی چاق، سفيد و کمی چاق
مرد بايد بی‌ريخت باشه، ‌زشت و بداخلاق، زشت و بداخلاق» !!!

2006-12-27T16:33:00.000+03:30

اين همون چيزيه که گفتم نوشته‌م.اون موقع هنوز درست قواعد بازی رو نمی‌دونستم، حالا هم که دونستم، ديگه دلم نمی‌خواد تو اينا دست ببرم!...ما که از اولشم درس‌‌بخون نبوديم، وبلاگ‌‌نويس اما چرا! پس د برو که رفتيم:

خوب مثنکه منم به مهمونی پادشاه دعوت شده‌م؛ منم می تونم تو جشن شرکت کنم!

۱. ممکنه باورش براتون سخت باشه، اما من به طرز فجيعی عقيده داشتم نوشی و زيتون هردوشون يک نفرن که دارن/داره دو مقطع زمانی از زندگی خودشو روايت می‌کنه!
گفتم داشتم، اما اين که الانم دارم يا نه... راستش برام فرقی نمی کنه. يه خورده هم از گفتنش می‌ترسم!
(چيز تازه‌ای هم نيست،‌ تو همون اوج جبهه‌گيری‌ها و قمه‌کشی‌ها هميشه اين فکرو می‌کردم.
آخه مگه ميشه دو تا آدم انقدر با وقاحت به پروپای هم بپيچن بی‌دليل؟
اينو يه هفت هشت باری تا حالا مکتوب هم کردم اما هيچ وقت جرأت نکردم بذارم تو وبلاگم!
فکر می کردم يه آدمه که برنامه داره اين دو تا مقطعو يه جايی به همديگه برسونه و همه رو غافل‌گير کنه. خوب منی که اين فکرای خودمو باور هم داشتم، چرا بايد برنامه‌شو به هم می‌زدم؟!)
تازه اين که چيزی نيست، من حتی حدس می‌زدم که نوشی همون اسب آتش هم باشه؛ اما رو اين يکی اصلاً اصراری ندارم. اصولاً به من هم ربطی پيدا نمی‌کنه. فقط يه حدسه ديگه، دارم که نبايد بزنن؟!

۲. به نظرم تنها کسی بودم که مردن کلاغ سياه رو باور نکرده بود! اون موقع که گفتم «داره به همه‌مون قار قار می‌خنده» منظورم دقيقاً‌ همين بود! اما درست اون شبی که ديگه باورم شد انگار يارو راست راستی مرده، کلاغ سياهه يا شايدم سايه‌ش برگشت!!!
واسه من که فرقی نمی‌کرد، من يه تصوير قشنگ واسه شعرام پيدا کرده بودم. کلاغم که مرده و زنده‌ش ... چی ميگن؟ صد تومنه؟!
(...اما عجيب ملت شاکی شده بودن که مرتيکه تو غلط کردی زنده‌ای!)

۳. بعضی وقتها ايميلامو جواب نميدم فقط به خاطر اين که فراموش می‌کنم!
يعنی از بس تو ذهنم جوابشونو داده‌م خيال می‌کنم واقعاً هم اين کارو کرده‌م . اما بعد از يه قرن که ديگه هيچ جوری نمی‌شه به طرف جواب داد از فرط دير‌‌شدگی(!) تازه می‌بينم اين کارو نکرده‌م!
اين اتفاق در مورد پيام‌های تلفنی هم می‌افته، اگه ايميل بعدها جلو چششممه اون پيام‌ها که ديگه يادآوری هم نميشه و خيلی وقت‌ها پاک ميشه و خودمم حتی نمی‌فهمم!

۴. فقط يه بار تو زندگيم موفق شدم يه درسو شب امتحان دوره بکنم، اونم جبر ثلث اول سال اول بود که در تاريخ ثبت شد! بقيهء مواقع غالباً دو سوم تا نصف کتابو می‌خوندم و نمرهء اون نصفه رو هم کامل می‌گرفتم، کلی هم از اين بابت به خودم می‌باليدم که چه نابغه‌ام من!!!
( وه چه نابوغه‌ای که منم!)

۵. تو بچگيام عاشق «بوژست» بودم، تو نوجوانيم عاشق سياوش (همون که بعداً شد سياوش صحنه)، بدون اين که حتی يه بارم روی ماهشو ديده باشم! حتی شو يا عکسشو هم!
آهان تو سه چهار سالگيمم از حامی و کامی بدم نمی‌يومد، اما نمی‌دونم از کدومشون؛ شايد از جيپشون!!!
شرط زندگی می‌بندم هيچ کدوم از همسن‌های من عمرن حامی و کامی رو يادشون بياد. حتی/مگر حسين درخشان!
خوب اينم يکی ديگه از مواردشه اصلاً: حافظهء بچگيم کولاک می‌کنه.
از حافظهء بزرگيم مخصوصاً اين يکی دو سال اخير ... چی داشتيم می‌گفتيم راستی؟!

۶. اصلاً ‌يلدابازی دوست ندارم! همه‌ش تو اين بيست و چهار ساعت که از بازی خبر شدم هول داشتم اگه يکی دعوتم کنه چه خاکی تو سرم بريزم. فکر می‌کردم هيچ چی نداشته باشم بگم. و تازه کيا رو می‌خوام دعوت کنم!
اما خوب از اون ورم فکر می‌کردم افت داره هيشکی ‌آدمو به بازی نگيره!!!
وقتی هم ديدم اين خانومه خودمونی رو دعوت کرده کلی خورد تو کرک و پرم! انگار به ناموسم دست‌درازی شده بود، خودم می‌خواستم دعوتش کنم!!!

۷.از بچگيم هميشه عادت داشتم دو تا شست پاهامو بذارم کنار هم و باهاشون شکل گلدون و کوزه و بطری درست کنم؛ چه جوريش ديگه يه رازه!!!

۸. با اين که اصلاً قابل اعتماد نيست،‌ اما انقد کله‌خر هستم که [بعضی وقت‌ها] دوست دارم با بی افم ازدواج کنم اما از مامی دديم می‌ترسم!
درست عين رشتهء فوقم که از اول دوستش داشتم ...
معمولاً ‌هم اون کاری رو که می‌خوام می‌کنم، فقط بی‌سر و صدا و به‌آهستگی!

۹. من گاهی وقت‌ها واقعاً فکر می‌کنم شاعرم. (يعنی فکر می کردم شاعر بودم،‌چون خيلی وقته ديگه نيستم!) هنوزم گاهی وقت‌ها بعضی از شعرامو که می‌خونم ... اعتراف کنم ديگه؟ ... ميگم عج‌جب شاهکاريه جددن!
اما نمی‌دونم چرا کسی شعورش نمی‌رسه!!!
دور من يکيو واسه جار زدنش خط بکشين!
...خوب يکی بالاخره بايد اين حقيقتو کشف کنه ديگه، ‌نه؟!

ام اينم يه اعتراف بعد از تحرير:
۱۰. من فکر می‌کردم (‌و در بعضی موارد هنوز هم می‌کنم) ‌که اين اژدها و اين راننده و اين آسپيرين دختر باشند.(اين يکی رو حدس نمی‌زدما، اصلاً از اول همين‌جوری حاليم شده بود!)
اژدها که خيلی وقت پيش ‌فهميدم نيست.
راننده که همين لحظاتی پيش متوجه شدم.
آسپيرين هم که هنوز زير بار نمی‌رم، ‌اما پريروزها حرف عمو ممو تو وبلاگشون شده بود و ما خيلی سر در نياورديم که ملت اشتباه می‌کنند يا ما!
(‌البته نتيجهء اخلاقی اين که ما از هر کس خوشمان ميايد اين‌ديفالت فکر می‌کنيم حتماً‌ دختر است!)

... ميگم پنج تا همون تعداد انگشتای دسته ديگه، ‌نه؟
خوب خدا رو شکر منم همون‌قد نوشتم!

2006-12-27T14:58:00.000+03:30

انقد دلم می‌خواد بشينم وبلاگ بنويسم که نگو!
اما راستش اگه يه نخود عقل تو کله‌‌م باشه نبايد بشينم!
دارم عين اسب جون می‌کنم که تو همين دو سه روزه اين پايان‌نامهه رو به يه جايی برسونم و تحويل بدم. هفته‌ای يه دفعه از دانشگاه زنگ می‌زنن که پس چی شد! تازه نمی‌دونم اگه اين خانوم مهربونه مديرگروه نشده بود چه بلايی سرم می‌اومد!
استادم عوضش خداگونه(!) رفتار کرد! ( می خواستم بگم خدا بود يعنی)!!!
با همون يه دفعه قول داد همه کارمو ببرم و برام امضا کنه. مشاورم هنوز نمی‌دونم همين کارو می‌کنه يا می‌خواد گير بده!
حالا مسأله اين جاست که همهء کار آماده نيست هنوز. استخون‌بنديش البته آماده است، اما دارم جزء به جزء پيش ميرم و تازه دستم اومده که چه خبر هست اصلاً!

دلمم واسه اين پسره امروز بدجوری تنگ شده. مامان خونه است و نمی‌‌تونم هر وقت اراده کردم بزنم بيرون. وقتهای مفيدمو هم نمی‌خوام صرف بيرون رفتن بکنم. دلم اما شور داره می‌زنه.
يکی ته ذهنم نق می‌زنه چرا اون وقت نميذاره بياد تو رو ببينه؟
ميگم به جهنم.
ديگه اين چيزا برام مهم نيست. تازه اين فکرا دل‌شوره‌مو بيشترم می کنه. شايد نمی‌خواد هان؟
خوب مامان اونم تو بيمارستانه. اما اين چيزی رو توجيه نمی کنه.

اوامر شما اطاعت می‌شود قربان.
يعنی در اسرع وقت رسيدگی شد. فقط الان تو گوگل‌دسکتاپمه و خوندن و انتخاب کردنش يه کوچولو وقت می‌بره.
اما قبل از اين که يادداشت‌های خودمو بذارم بهتره دعوتامو بکنم تا اين چند نفرم از دستم نرفتن!!! :)

می‌خواستم ندای بالای ديوار و الهام اسنپ‌شاتو دعوت کنم، ديدم تو اين فاصله اونا نوشتن. خواستم به همه‌تون هشدار بدم دور اين چند نفرو ديگه خيط بکشين؛ اينا دعوتی‌های منن!
خودمونی جونم (‌که می‌دونم قبلاً دعوت شده اما هنوز ننوشته)
آسپرين
بهار
فهيم
زهره (اگه اين روزا دل‌و‌دماغشو داره!)
مراد (با اين که لب نداره و يه قرنه سکوت کرده!)
انسان‌های فرهيختهء ديدی گفتم!
چون می‌دونم خيلی‌ها حوصله‌ء بازی ندارن تعدادو بردم بالا که مشکل پيش نياد!
تازه کلاغ سياهم تو ليستم هست، فقط خودم نمی‌تونم وبلاگشو بخونم. فيلتره و تو گوگل‌ريدرم هم ندارمش!

هه هه! الان که فکر می کنم ، اين (که هنوز مطلب خودمو پابليش نکرده دارم دعوت می کنم) همون مدليه که دارم پايان نامه‌مو می‌نويسم: اين قسمتو منبع نداريم،‌ فعلاً خالی ميذاريم، ميريم سراغ نتيجه‌گيری فصل بعد!
ببينم امروز به جايی می‌رسم که برم کتابخونه کتاب جديد بيارم آخر يا نه.

2006-12-15T21:32:00.000+03:30

يه جوری برام مسجله که آش دهن سوزی از اين صندوقا در نمياد.

هر کار کردم نتونستم به اون خانومه الهه راستگو رأی بدم.
با نوشتهء پريروز الپر دربارهء اولويت بندی پيشاپيش از موضعم عدول کرده بودم(!) و قانع شده بودم که ميشه کسانی رو حذف کرد، با خيال راحت اين خانومو جا انداختم.
خيلی فکر کردم اما اسم اون خانوم يادم نيومد.
خواهرزادهه هم رأی اولی ... انقدر از وقتی بيدار شديم اصرار کرد زودتر بريم که نتونستم قبلش بيام وبلاگ‌ها رو زير و رو کنم واسه اطلاعات بيشتر. دو تا رأيم حروم شد در نتيجه :
يکيش همين که به جای سيمامايل‌افشار به يکی ديگه دادم.
يکيشم اين که نمی‌دونستم به جز جلودارزاده کی رو بنويسم.
نمی خواستم خالی بذارم.خالی هم نگذاشتم.

موقع نوشتن يه آقايی اومد ليست ما رو برداره ببينه، ‌چنان با وحشت ليستمو عقب کشيدم که يارو ماتش برد! فکر کردم از آدمای حوزه‌ است آخه و من تجربهء ‌پاره شدن ليستمو داشتم. آقاهه بيچاره گفت فقط ميخوام يه نگاه بندازم.
اونا هم که رفتن تو تمام مدت نسبتاً زيادی که ما داشتيم اون جا فس فس تصميم می‌گرفتيم برای پيدا کردن يه جايگزين واسه اين دو تا جای خالی سگ پر نمی‌زد!
البته پيش از ظهر بود و ما هم جای پرت کوچه پس کوچه‌ای رو انتخاب کرده بوديم که خلوت باشه.

در ضمن اون يه ذره ترديدی هم که داشتم واسه ندادن رأی خبرگان وقتی ديدم هر سه تا رو در هم صادر می‌کنن ديگه برطرف شد.
پشيمونم نيستم.
مگر اين که نتيجه بتونه پشيمونم بکنه.

2006-12-15T01:44:00.000+03:30

نه جداً ولی از شوخی گذشته ديگه کی دوباره حوصلهء اصلاح‌طلبا رو داره !

2006-12-15T00:21:00.000+03:30

بنده لازم می‌دانم از همين تريبون خدمت تمام دوستان عزيزی که رأی نميدن خالصانه عرض کنم :
به درک!

2006-12-14T11:22:00.000+03:30

يک صرفاً گزارش غيرانتقادی!
اصولاً راست گفته‌ن که ميمون هر چی زشت‌تر ...
يعنی اصولاً هر چقدر يک سيستمی عقب‌افتاده‌تر و ابتدايی‌تر باشه،‌ دنگ و فنگشم بيشتره!
تو کتابخونه ملی همون روز اول برامون کارت موقت صادر کردن و از همون لحظهء‌ ثبت‌نام تونستيم از همهء‌ قسمت‌ها استفاده کنيم. (‌بگذريم که هر کتابی خواستم هنوز چيده نشده بود،‌ اما بخش نشريات تميز و مرتب بود و منم بيشتر همون جا کار داشتم.)‌
تو کتابخونهء‌حسينيه ارشاد حتی قبل از صدور کارت با شماره‌ای که روی فيش هست می‌تونی کتاب بگيری.
... اون وقت اين کتابخونهء ‌فرهنگسرای اکباتان :‌

- ببخشيد من الان دو تا عکس همرام نيست،‌ ميشه ثبت نام کنم؟
- نه خانوم. حتماً بايد مدارک کامل باشه.

خوب به‌به. چه قانون‌مدار !
مطمئنم تو کيف پولم عکس داشتم؛ عجيبه که هر چی کيفمو زيرو رو می‌کنم پيداشون نمی‌کنم!

اگه بتونم فصل اولو تا عصر تموم کنم بايد برم پيش استاد.
با اين که ديده بودم زياد کتاب ندارن، فکر کرده بودم شايد گاهی بتونم از اين جا هم کتابهايی بگيرم و مجبور نباشم هميشه اين همه راه برم.
خيله خوب. ميرم تا حسينيه ارشاد. سه چهار ساعت اون‌جا حسابی می‌چرم.
همين که کارت کتابخونه‌مو در ميارم عکسا از پشتش پيدا ميشه !!!
تعداد کتابهامو به سه تا می‌رسونم و کلی ذوق‌زده ميشم. (‌حتماً بايد يه مدتی که نمی‌دونم چقدر اما بيشتر از يک ساله از عضويتت گذشته باشه تا بتونی بيشتر از دو تا کتاب بگيری)
موقع برگشتن ميگم خوب، حالا که ديگه به استاد نمی‌رسم خوبه برم اون فرهنگسرائه هم يه چند تا کتاب بگيرم.
طبقه ‌بنديشون موضوعی بوده و من چند تا کتاب به چشمم خورده که فکر کرده‌م شايد به درد بخوره.

ميرم ميگم می خوام عضو بشم.
- مدارکتون کامله؟
- بعله
- تشريف داشته باشين.

دارم.
دو تا کارت ميذاره جلوم که پر کنم.
پر می‌کنم.
پشتش.
آهان پشتم داره: اسم معرف؟
نگاش می‌کنم؟؟؟؟؟؟؟؟؟
ميگه اسم و شماره تلفن کسی که شما رو خوب بشناسه.
(‌اين سؤال مسخره رو تو کارت کتابخونهء ‌شهيد بهشتی هم ديده بودم. همون کتابخونه‌ای که حتی يک کتابم ازش نگرفتم و از صحنهء روزگار محو شده!‌ نمی‌دونم اگه کتاباشون دستم بود بازم همين جوری بی‌خبر گم می‌شدن بی اين که به حق عضويتی که داده‌بودم فکر کنن يا پاشنهء‌ تلفنو از جا می‌کندن؟)

می‌نويسم.
نوشته شمارهء فيش بانکی !
‌ای‌دده‌م هی! ساعت چهار بعد‌از ظهر؟ من واسه کارای مهم‌ترم هنوز نرفتم بانک،‌ واسه يه فيش پونصد تومنی کتابخونه‌ای که از اتاق من کمتر کتاب داره؟

- مگه پولشو همين جا نمی‌گيرين؟
- نه خانوم. بايد برين بانک. واسه همينم الان نمی‌تونيم ثبت‌نامتون کنيم.
ديگه دارم پشيمون ميشم. بی‌خيالش بابا مگه من چند دفعه می‌خوام بيام اين‌جا. حيف که شروع‌ کرده‌م.

سه دقيقه بعد که کارتا رو پر کرده‌م ميگه :
مبلغش.

د مردک مگه من با تو شوخی دارم. بايد برم بانک بالاخره يا نه؟
پولو می‌گيره و سنجاق می‌کنه به کارت‌ها و مدارک.

- خوب حالا می‌تونم کتاب بگيرم ديگه ؟
- نميشه. بايد صبر کنيد تا کارت واسه‌تون صادر بشه. باتون تماس می‌گيريم !!!

ميرم سراغ کشوی فيش‌ها ببينم اصلاً کتابهايی رو که می‌خوام دارن يا نه.

- برگه‌دان هامون هنوز آماده نشدن .
!!!
اين کتابخونه چند وقته اينجاست؟
آهان عين کتابهای کتابخونه ملی که هنوز چيده نشدن !
هنوز کلمهء ‌قشنگيه اصولاً.

2006-12-13T23:26:00.000+03:30

و بدين‌گونه پنج سال گذشت!
اگه وبلاگ خوبی باشی،‌ سال ديگه می‌فرستمت مدرسه !!!

2006-12-08T23:13:00.000+03:30

راستی چی باعث ميشه من انقدر کم نظر بدم تو وبلاگا؟
اصلاً هم منظورم از اون نظرای قربون شما برم و چقد منم همين طور فکر می کنم که اتفاقاً خيلی هم واقعی هستن نيست. چرا نمی‌رم بگم
مخالفم
يا مثلاً حالم از هر چی تجمع و راهپيمايی و اعتراض کشکی ديگه به هم می‌خوره
يا خانوم عزيز عقايد شما موجب شاخ درآوردن من ميشه
يا واه چه خودخواه
... و از اين جور نظرهاست !‌
شايد چون واسه هر کدوم خودم فوری جواب خودمو هم آماده دارم.
شايد چون ترسوئم. شايد چون محافظه‌کار.
شايدم ... اصلآً‌ دليلی نداشته باشه آدم به بقيه بگه در موردشون چی فکر می کنه؟
نمی دونم. خيلی وقته دلم ميخواد اسم وبلاگمو بذارم "‌بعضی وقتا" . اين شامل تمام پستام ميشه که در مورد هر کدومشون فقط بعضی وقتها اون جوری فکر می‌کنم !
به هر حال الان يه وبلاگهايی خوندم که تنم می‌خاريد اون حرفا رو بهشون بزنم !
خوب حالا چرا نزدم؟!

2006-12-08T22:34:00.000+03:30

آقا سر جدتون اين جوری گند نزنين به ليستها که مثل دفعهء قبل هر کی يه تيکه از ليستو به اضافهء چهار تا گزينهء دلخواه خودش انتخاب کنه و دلش هم خوش باشه که داره به ليست اصلاح‌طلبها رای ميده. يا ‌همهء ليست يا هيچيش.
فقط فکر کنين اگه هر کی بخواد يه تيکه از ليستو به سليقهء خودش انتخاب کنه باز چه گندی زده ميشه و چطور هيچ کدوم رأی نميارن.
من که هميشه از کلاس آمار جيم می‌شدم و قد خرم آمار سرم نميشه اينو می فهمم؛ اگه حتی يک نفر هم از ليست بخواد طبق سليقه جايگزين بشه، ‌خودتون حساب کنيد ببينيد رأی هر نفر چقدر ممکنه با اين کار افت بکنه.
پس لطفاً حساب کتاب داشته باشيد. رأی نديد يا اگه داديد به همه‌ش بديد.
مجيک وردشم يادم نرفته در ضمن:
خواهش می‌کنم !!!

پ.ن. بفرماييد: اينم يه مورد به علاوه منهای ديگه.
پ.ن. ۲. می دونم که رأی خودتونه و شايد بخواين بذارينش رو درخت؛ اما هدف از اين رأی دادنه رأی نياوردن که نيست؟!

2006-12-08T22:30:00.000+03:30

زنگ نمی‌زنه و می‌زنه.
ظاهراً با هم قهريم؟ اما به روی خودش هم نمی‌ياره. يعنی گاه گداری می‌زنه و نمی‌زنه.
من آزادش ميذارم. ميگم بذار اون تصميم بگيره قهريم يا‌آشتی. من نه قهرم نه آشتی. رنجيده‌م ؟ شديداً.
اما طاقت قهر ميارم؟
به‌هيچ‌عنوان.
اونم زنگ می‌زنه. از همون ديشب که اوج دعوامون بود و ظاهراً بايد با هم قهر می‌بوديم با ملايمت زنگ می‌زنه. مثل هميشه زبونشم داره اظهار محبت می‌کنه. اما دلش ... اصلآً از کدوم قسمت حرف می‌زنيم؟ مگه چنين بخشی هم تو وجودش هست؟
عمو امروز می‌گفت ديش‌ها رو با شاکی خصوصی جمع می‌کنن.
دخترک می گفت اومدن قفل درهای پشت‌بومو شکستن و ديشها رو بردن.
پسرک می‌گفت دو تا آسانسور پُر و دخترک باز می‌گفت دو تا وانت و يه دونه مينی‌بوس.
من هنوزم ميگم يه کسی لومون داده. و اگه واقعاً لو دادنی در کار بوده باشه تو ساختمون به اين گندگی فقط منم که می‌دونم کی !!! البته اگه واقعاً لو دادنی در کار بوده باشه.
به هر حال هر چی خام شده بودم تو اين مدت که دلو به دريا بزنم و بابااينا رو راضی کنم با جنگ و جدال ديروز همه‌ش پريد !
البته که نمی‌تونم اعتماد کنم.
بهتره اعتماد نکنم.

2006-12-08T22:23:00.000+03:30

بابا وبلاگمو نبينين، ‌من آدم مأخوذ به‌حيايی هستم به خدا !!! P:
اصولاً اهل چسی اومدنم نبودم ! اصلاً نمی‌دونم چطور شد که دوستای من فهميدن - شايد از جلوی مطبش رد می‌شديم يا تازه اومده بوده تهران خواستم بهش لطف تبليغاتی (!) کرده باشم يا حرف تهران نبودنش شده بوده يا هر چيزی تو اين مايه‌ها که بالاخره گفته‌م اينم خواهر منه !
حالا فکر کن ملت هی زنگ بزنن از من دستورالعمل بخوان که راجع به رنگ خون فلان وقتشون صحبت بکنم و بپرسم چيکار بايد بکنن !!!
آخه بابا به خدا من واسه خودمم اين کارو نمی‌کنم. اصلاً اگه من بگم هشت ماهه خودم تعطيل ... يعنی به سلامتی اگه شوهر داشتم بايد يه ماه ديگه نی‌نی می‌آوردم، ‌اما راجع به خودمم دلم نمی خواد رو بزنم و از اين حرفا ... ؟!
اونم خواهر من که دفعهء قبل پررو پررو برگشت گفت "بگو تشريف بيارن مطب در خدمتشون هستيم!"
که يعنی در اين مکان حلوای مفت خيرات نمی‌شود !!!
(‌اونم البته فقط گنده بار من بدبخت می‌کنه ها ،‌ وگرنه دفعهء قبل که ريفيق من رفته بود کلی هم تحويلش گرفته بود. اما خوب اينارم ميگه ديگه !!!)
حالا من چه جوری بهش بگم چيزی رو که خودمم درست توجيه نشده‌م و تازه مطمئنم باز برمی‌گرده يه همچين چيزی ميگه و اصلآً بدون آزمايش و غيره چه جوری بايد نظر بده و ... فقط من اين وسط ضايع ميشم !
تازه ميگه اورژانسی هم هست.
بابا درسته خواهرمه اما من از اين روابط ندارم باهاش که.
اونم دوست خيلی خيلی دوست‌داشتنيمه ها ، اما واقعاً هر دو طرف قضيه چه رو زدن به اون طرف چه فهموندن پيچيدگی روابط تو خونهء‌ ما به اين طرف جداً برام ‌معضلی شده !!!

2006-12-02T12:21:00.000+03:30

انصاف!
آخه اين انصافه که من هر چی می‌خورم در يک سوم انتهاييش متوجه يه تيکه موی سياه دو سانتی چسبيده به يه جاييش بشم؟
اون از اس اف سی پريروز،‌ اينم از نون خشک امروز! نه آخه اين انصافه ديگه حتی تو نون هم؟! ( بلوتوث تو هم؟ ... نه ببخشيد،‌ بروتوس تو هم؟! )
جزء جدايی‌ناپذير آشپزهای ايرونی هم که،‌ من نمی‌دونم چرا اون سبيله است !!!

2006-11-22T02:11:00.000+03:30

آخ آخ
يادتونه من دهن ملتو سرويس کرده بودم با عصبانيتم از اين word verification؟
... حالا هر پستی رو که بدون وجود منحوسش می‌فرستم چنان احساس لذت ناباورانه‌ای بهم دست ميده که فکر کنم اين دفعه بعد از هر پستی يه پستم در اظهار شادی از نبودن اون ياروئه بخوام بفرستم!
اين دفعه از اون وری!

2006-11-22T01:42:00.000+03:30

شايد
چرا ماها مخصوصاً مايی که داخل ايران هستيم لابلای حرف زدنمون - نوشتنمون- کلمهء انگليسی به کار می‌بريم؟
برای من يکی فقط يه دليل ساده داره. يه اصلی هست که ميگه هيچ دو تا کلمه‌ای هر چند مترادف دقيقاً يک معنی رو القا نمی‌کنند ، مثلاً معنی بزرگ با گنده کمی و اقلاً کمی فرق داره يا خوشگل با زيبا و قشنگ به هر حال متفاوته.
همين حالت برای ما و کلمات انگليسی هم وجود داره: حسی که ما به يک کلمه داريم با حسی که به مترادف ِ مثلاً انگليسی ِ اون داريم اقلاً کمی فرق می‌کنه و ما بسته به حال و هوامون و منظوری که داريم اون کلمه رو از بين تمام مترادف‌های فارسی و انگليسی - و گاهی ترکی و عربی و هر چار کلوم زبون ديگه‌ای که احياناً اندکی بدونيم - انتخاب می‌کنيم.
شايدم دليل اين که ما داخلی‌ها بيشتر از اين تيکه‌ها ميندازيم فقط همين باشه : برای بيرونی‌ها يک دنيای ايرانی و يک دنيای غير ايرانی وجود داره و کلمه‌ها -شايد- دقيقاً معادل کلماتی هستن که سابقاً در ايران به کار می‌برده‌اند.
اما برای ما - يا برای من اقلاً "بد دی" با روز بدشانسيم فرق می‌کنه يا "ادماير" با تحسين کردن دو تا حس مختلفو القا می‌کنن و ... خلاصه اين جوريا.
با تمام اين حرفها فی‌اليوم کاربرد کلمات انقليسی در محدودهء نويسش زبان فارسی مذموم و حتی‌الامکان محدود و چه بسا ممنوع اعلام می‌گردد.
و السلام علی من اتبع الهدی
روح ال... ال... ال...
اول قوس سنه ألف و يه‌خرده‌!

2006-11-22T01:16:00.000+03:30

کاشکی می‌شد که امشب صبح نشه!

2006-11-06T00:34:00.000+03:30

صدام
بی‌رحمانه‌ست !
اين که گفتين بی‌رحمانه‌ست.
به خودم لينک بدم؟

2006-10-26T11:59:00.000+03:30

خودمم شب قبلش می‌ترسيدم:
اگه ديگه از پس کلاسام برنيام چی؟ يا اگه درس دادن يادم رفته باشه؟ يا اگه نتونم جذبشون کنم؟ يا اگه بچه ها تحويلم نگيرن ؟ ... وای که از اين آخری بيشتر از همه می‌ترسيدم !‌ اگه برم تو کلاس و يکی از اون شيطونها برگرده بگه اه باز اين خانوم زبانه اومد همون‌جا می‌زنم زير گريه !!!

از در که رفتم تو همه کلی تحويلم گرفتن. همکارام گفتن دلشون برام تنگ شده و هر هفته می‌گفتن امروز ديگه ميام. بچه‌ها از تو کلاساشون پريدن تو بغلم! اول پيش آمادگی‌ها يکی يکی صدام کردن. بعد آمادگی ها کم کم خبر شدن و ريختن سرم. مث هميشه اول از همه اميرعلی ريزه ميزهء‌ اعجوبه!

اووه که اگه بدونين آرتين تو همين سه هفته چـــه قدر آقا شده بود. پرشان و آروينم يه کوچولو قد کشيدن. نسترن خانومم موهاشو خوشگل زده بود و اومد به روش خودش صدام کرد و خودشو نشون داد.
هههههم !‌ يه نفس راحت. بچه ها هنوز منو يادشون هست.
( ‌و البته منو، ‌نه درسايی رو که بهشون داده بودم! خود خانوم معاون هم تصديق کرد که همه چی رو فراموش کردن و نبايد اين همه تعطيلشون می کرديم. قضيه اما يه چيزی تو مايه‌های ندادن حق بيمهء من بود فکر کنم، وگرنه واسه چی بايد يه دفعه سه هفته کلاسای منو تعطيل می کرديم؟! )‌
به هر حال به خير گذشت؛ ‌اين يه جلسه که به خير گذشت.
تا هفتهء بعد که دوباره تنم بلرزه و دوباره استرس که نکنه بچه ها تحويلم نگيرن و نکنه نظم مؤسسه رو به هم بريزم و نکنه کلاسام شلوغ باشه و نکنه درسامو ياد نگيرن و نکنه...
باز دوباره همون دور و تسلسل قبلی.
من واسه معلم شدن ساخته نشده‌م. حتی اگه عاشق کارم باشم.

... وای ! ‌ديدين من نرفتم بيمارستان حالا خواهره داره زنگ می زنه؛ برم.

2006-10-26T11:03:00.000+03:30

يه دلم اين جاست ، يه دلم تو بيمارستان. نمی‌دونم پاشم الان راه بيفتم تا قبل از دوازده می‌رسم اون جا يا نه.
به شدت دلم می‌خواد بمونم خونه به دوستام زنگ بزنم. به شدت دلم می‌خواد بشينم اين جا وبلاگ بخونم- بنويسم و به درفت‌های قبليم سر و سامون بدم. حواسم اما جمع نيست. فکرم پيش رفتنمه. ته ذهنمو هم بر خلاف ميل و تصميمم آقای متحول درگير کرده !‌
از يه طرف روزی صد بار به خودم ميگم رو اون ديگه حساب نکن،‌ اصلآً فکر کن نيست؛ از يه طرف ته ذهنم درگيره و اعصابمو خورد می‌کنه؛ از يه طرف خودش ميگه هست، ‌از يه طرف دارم می بينم که نيست. از يه ‌طرف می‌خوام اهميت ندم که نيست، ‌از يه ‌طرف عصبی بودنم نشون ميده که دارم اهميت ميدم که نيست. از يه طرف خودش وانمود می کنه که شديداً هست؛ ‌از يه طرف ...
نمی دونم ديگه فکر کنم بايد بدوئم تا ديرتر نشده برسم به بيمارستان.
...

2006-10-26T10:22:00.000+03:30

هی پينوکيو ! چطوره از فردا اعلام کنی ديگه اصلاً لازم نيست هيچ بچه‌ای بره مدرسه !
هر پدر مادری هم بچه‌شو به زور فرستاد مدرسه بدی دارش بزنن.

من رأی دانش‌آموزيتو با اين روش تضمين می‌کنم هاندرد پرسنت !

پ. ن: ولی وای به حالت اگه نقشه‌تو در مورد تعطيلات نوروز عملی کنی !